Η πτώση της κυβέρνησης Καραμανλή το 1958

Η πτώση της κυβέρνησης Καραμανλή τον Μάρτιο του 1958, προέκυψε παρά το γεγονός ότι στις εκλογές του 1956 η ΕΡΕ είχε εξασφαλίσει μια άνετη κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Ο τρόπος με τον οποίο όμως είχε ανέλθει στην ηγεσία της Συντηρητικής παράταξης ο Κων. Καραμανλής, με την εύνοια των ανακτόρων και των Αμερικανών, καθώς και η ιδιόμορφη προσωπικότητα του Μακεδόνα πολιτικού, δημιουργούσαν αντιδράσεις στο εσωτερικό της παράταξής του. Οι αντιδράσεις αυτές οδήγησαν στη δημιουργία μιας λανθάνουσας κρίσης στο εσωτερικό της ΕΡΕ, την οποία τροφοδοτούσαν και ενίσχυαν οι δυσμενείς για την κυβέρνηση πολιτικές εξελίξεις. Η κρίση αυτή έλαβε τη μορφή ανοιχτής πολιτικής σύγκρουσης τον Φεβρουάριο-Μάρτιο του 1958 και οδήγησε στην ανατροπή της κυβέρνησης Καραμανλή. Στη διαδικασία αυτή, η οποία εκτυλίχθηκε παρασκηνιακά, συμμετείχαν πλήθος θεσμικών και εξωθεσμικών παραγόντων που ο καθένας για τους δικούς του λόγους ήθελε να εκτοπίσει τον Καραμανλή από την εξουσία. Η μελέτη αυτή επιχειρεί τον εντοπισμό και την ανάλυση των αιτίων που οδήγησαν στην ανατροπή του Καραμανλή και υποστηρίζει ότι τα γεγονότα του Φεβρουαρίου-Μαρτίου 1958 (η παραίτηση, αρχικά, του Ράλλη και του Παπαληγούρα και στη συνέχεια δεκατριών ακόμα βουλευτών της ΕΡΕ) δεν αποτέλεσαν μια στιγμιαία πολιτική κρίση που δημιουργήθηκε με αφορμή την αλλαγή του εκλογικού νόμου από τον Καραμανλή, αλλά υπήρξαν η κορύφωση μιας ευρύτερης κρίσης που υπέβοσκε στο εσωτερικό της Δεξιάς από το φθινόπωρο του 1955.