Η λογοκρισία ως επίδικο πολιτικής θεωρίας

Παραδοσιακά, το αντικείμενο της Λογοκρισίας εξετάζεται περιπτωσιολογικά, προσπαθώντας να κατανοηθεί ο τρόπος με τον οποίο κινητοποιούνται οι εμπλεκόμενοι, καθώς και οι ενέργειες που αυτοί προβαίνουν πριν, κατά τη διάρκεια, αλλά και μετά το λογοκριτικό συμβάν. Η παρούσα μελέτη ωστόσο, εστιάζει περισσότερο στα κανονιστικά εργαλεία που χρησιμοποιούνται όταν το φαινόμενο αυτό γίνεται ορατό ή «εμφανίζεται» στιγμιαία. Για το λόγο ότι πρόκειται για ένα σχετικά νέο ερευνητικό πεδίο, αρχικά παρουσιάζονται εν συντομία, οι τύποι και τα είδη λογοκρισίας που η ακαδημαϊκή βιβλιογραφία προσφέρει καταγράφοντας συγκρίσεις και συσχετισμούς. Ξεκινώντας από το κεντρικό ερώτημα για τα όρια του πολιτικά και ηθικά επιτρεπτού, η νέα θεωρία λογοκρισίας διευρύνει ακόμη περισσότερο το πεδίο εξέτασης προκαλώντας ενστάσεις και κυρίως, επανεξετάσεις για τον ίδιο τον ορισμό της λογοκρισίας. Αφότου καταλήξει σε μια συγκαταβατική θέση για τον ορισμό, η εργασία στη συνέχεια θα προσπαθήσει να αποκωδικοποιήσει πως τα πολιτικά και ηθικά ρεύματα-του Φιλελευθερισμού και του Ωφελιμισμού αντιστοίχως-επιτρέπουν τη συζήτηση για τον περιορισμό του δικαιώματος στην ελεύθερη έκφραση και υπό ποιους όρους, καταλήγοντας και πάλι, στην αναζήτηση ορίων. Ανακαλύπτοντας και παρουσιάζοντας αρκετές αντιφάσεις και ασυμμετρίες που το δικαίωμα στον ελεύθερο λόγο έχει, η έρευνα περνά σε μια αξιολόγηση του σημερινού θεωρητικού πεδίου και παρατηρεί τον τρόπο που αυτές οι αντιφάσεις αποτελούν το υπόβαθρο για την ανάδυση της κοινοτιστικής θεωρίας και κριτικής κατά του σύγχρονου ηθικό-πολιτικού πλαισίου όπου η ελεύθερη έκφραση, ενυπάρχει.