Εγγυητική επιστολή σε πρώτη ζήτηση

Ο επίκαιρος θεσμός της εγγυητικής επιστολής «σε πρώτη ζήτηση», ήτοι η προσωπική εξασφαλιστική σύμβαση, η τριπρόσωπη ενοχική σχέση ως έκφραση της αρχής της ελευθερίας των συμβάσεων, παρουσιάζει διάφορα είδη. Εξετάζονται οι έννομες σχέσεις των εμπλεκομένων μερών, με έμφαση στη νομική φύση της σύμβασης εγγυητικής επιστολής, μέσα από τις απόψεις της νομολογίας και της θεωρίας. Η εγγυητική επιστολή «σε πρώτη ζήτηση» λειτουργεί ως μέσο ασφάλειας και πίστωσης, ενώ διακρίνεται από άλλες εξασφαλιστικές συμβάσεις. Με στόχο την κάλυψη των σύγχρονων συναλλακτικών αναγκών διακρίνεται από τον αυτόνομο και µη παρεπόμενο χαρακτήρα της. Ο αυτόνομος χαρακτήρας της δεν σημαίνει, όμως, πως έχει και αναιτιώδη χαρακτήρα. Η τράπεζα απαλλάσσεται από το βάρος να επικαλεσθεί αντίρρηση ή ένσταση προς αποτροπή του αιτήματος κατάπτωσης της εγγυητικής επιστολής «σε πρώτη ζήτηση» του δικαιούχου από τη βασική σχέση δικαιούχου και οφειλέτη. Έτσι, η θέση του δικαιούχου της ενισχύεται με την μετάθεση του κινδύνου στον οφειλέτη. Ο αυτόνομος, όμως, χαρακτήρας της εγγυητικής δεν είναι απόλυτος, αφού υφίσταται δυνατότητα αποτροπής της καταπτώσεώς της και ενστάσεις της εγγυήτριας τράπεζας από τη σύμβαση και το περιεχόμενό της. Ειδικά στην περίπτωση της καταχρηστικής άσκησης του δικαιώματός του δικαιούχου υπάρχει η δυνατότητα προσωρινής δικαστικής προστασίας του οφειλέτη της. Αναλύεται η περιπτωσιολογία της καταχρηστικής κατάπτωσης και η δυνατότητα αναπροσαρμογής ή λύσης της σύμβασης της εγγυητικής. Οι υποχρεώσεις της τράπεζας απέναντι στον πελάτη της και οφειλέτη. Ο οφειλέτης μπορεί να παρέμβει στη σχέση τράπεζας και δικαιούχου, κάνοντας χρήση των διατάξεων περί ασφαλιστικών μέτρων και των επιμέρους μέτρων προσωρινής δικαστικής προστασίας, αλλά μόνο κατ’ εξαίρεση και υπό αυστηρές προϋποθέσεις.