Νοηματοδότηση της αυτοκτονικής πράξης: μια ιδιογραφική προσέγγιση μέσω της ερμηνευτικής φαινομενολογικής ανάλυσης

Οι αυτοκτονικές συμπεριφορές αποτελούν ένα αινιγματικό φαινόμενο το οποίο διαχρονικά απασχολεί την επιστημονική κοινότητα. Η πολυπαραγοντική φύση τους καθιστά σύνθετη τη μελέτη τους και συχνά οι εκάστοτε ερμηνείες αλληλοσυγκρούονται. Οι απόπειρες αυτοκτονίας, ως μια έκφανση των αυτοκτονικών συμπεριφορών φαίνεται να διαφέρουν σε σημαντικό βαθμό σε σχέση με τις υπόλοιπες αυτοκτονικές συμπεριφορές. Οι έως τώρα μελέτες έδιναν έμφαση κυρίως σε ποσοτικά χαρακτηριστικά, τα οποία, αναζητώντας αιτίες και προδιαθεσικούς παράγοντες, παραγνώριζαν τη δυναμική της μοναδικότητας του κάθε ατόμου που προβαίνει σε απόπειρα αυτοκαταστροφής.Στόχος της παρούσας μελέτης είναι η διερεύνηση, μέσα από ημιδομημένες συνεντεύξεις, της νοηματοδότησης των πρόσφατων αποπειρών αυτοκτονίας στις οποίες προέβησαν οι συμμετέχοντες. Μέσα από την ιδιογραφική φαινομενολογική προσέγγιση, επιχειρήθηκε να μοιραστούν οι συμμετέχοντες την εμπειρία τους αναδεικνύοντας οι ίδιοι τα στοιχεία που έκριναν ως σημαντικά. Τα αποτελέσματα ανέδειξαν τρεις βασικούς τομείς οι οποίοι φαίνεται να είχαν συνοχή στις ιστορίες που αφηγούνταν οι συμμετέχοντες : υπήρχαν βασικά κενά στην αλληλεπίδραση με το περιβάλλον τους, αδυναμία αυτοσυντήρησης και τα παραπάνω δημιουργούσαν σταδιακά την επιθυμία του θανάτου, η οποία εκδηλωνόταν άλλοτε αυθόρμητα και άλλοτε προμελετημένα. Οι τρεις τομείς διαιρέθηκαν σε υποθέματα, τα οποία διευκόλυναν μια ολιστική μελέτη των συνεντεύξεων. Ο κυρίαρχος παράγοντας που φαίνεται να υπήρξε καθοριστικός σε κάθε συμμετέχοντα ήταν η πρόσκαιρη έλλειψη νοηματοδότηση της ζωής του.Η παρέμβαση σε επίπεδο πρόληψης φαίνεται ότι μπορεί να αποτελέσει τροχοπέδη για τις αυτοκτονικές συμπεριφορές, καθώς η έγκαιρη αναγνώριση των πρόδρομων σημείων που οδηγούν στην αυτοκτονικότητας ενδεχομένως θα μειώσει τις παρορμητικές αυτοκαταστροφικές πράξεις.