Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις απο το 1974 έως 2004

Η παρούσα εργασία περιγράφει της ελληνοτουρκικές σχέσεις από την πλευρά τηςαποτρεπτικής ελληνικής στρατηγικής την τριαντακονταετία από το 1974 έως το 2004. Οι σχέσεις των δυο χωρών δοκιμάζονται συνεχώς με νέες προκλήσεις όπου με βάση αυτών των προκλήσεων και των συνεχών μεταβολών στην ισορροπία δυνάμεων, διαμορφώνουν την εξωτερική τους πολιτική. Η Ελλάδα κατά την πρώτη δεκαετία επιδίωξε να ανεξαρτητοποιηθεί από την δυτική συμμαχία και να στηριχθεί στις δικές της δυνάμεις αυξάνοντας της αμυντικές ικανότητες με τον καιρό αποτρέποντας κατά αυτόν τον τρόπο την εχθρική πρόθεση της αντίπαλης πλευράς. Παράλληλα, εστίασε την προσοχή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση και επιχείρησε στα πλαίσια αυτής να μεταβάλει τις ελληνοτουρκικές διάφορες σε ευρωτουρκικές αλλά ταυτόχρονα δεν κατόρθωσε να προστατέψει επαρκώς τον Ελληνισμό της Κύπρου. Ένα στρατηγικό δόγμα θα πρέπει να προσδιορίζει τις απειλές, να βάζει τις προτεραιότητες και να ορίζει αντίμετρα . Τα μικρά κράτη λόγω περιορισμένων πόρων αναγκάζονται να αναλάβουν δύσκολες αποφάσεις για να το καταφέρουν. Έτσι, προκύπτει το συμπέρασμα ότι η ελληνική πλευρά δεν εκμεταλλεύτηκε σωστά τις ευκαιρίες που τις παρουσιάστηκαν, δεν διέγνωσε έγκαιρα την τουρκική στρατηγική και εναπόθεσε τις ελπίδες της σε εξωπολιτικούς παράγοντες, γεγονός που αποδείχθηκε και στις μεγάλες κρίσεις με αποτέλεσμα να χάσει την αξιοπιστία της η στρατηγική που ακολουθούσε. Η στρατηγική της Ελλάδας θα πρέπει να διαμορφωθεί εκ νέου αναγνωρίζοντας τους περιορισμούς του κράτους, να ζυγίσει σωστά τις αλλαγές στο συσχετισμό δυνάμεων, να ενισχύσει την αξιοπιστία της αποτρεπτικής στρατηγικής, να δημιουργήσει ένα διακρατικό μηχανισμό διευκόλυνσης χειρισμού των κρίσεων και ταυτόχρονα να κατανείμει από την αρχή τις ένοπλες δυνάμεις της.