Η ποινική μεταχείριση των δικαιωμάτων διανοητικής ιδιοκτησίας

Η χρήση του όρου «διανοητική ιδιοκτησία» είναι εδώ και χρόνια ευρύτατα διαδεδομένος στα νομοθετικά κείμενα και στις συναλλαγές, τόσο σε ευρωπαϊκό όσο και σε διεθνές επίπεδο. Το ίδιο συμβαίνει άλλωστε και σε πολλές εθνικές έννομες τάξεις ευρωπαϊκών χωρών . Εντούτοις, η κατάσταση στην Ελλάδα είναι κάπως διαφορετική, δεδομένου ότι παρά τη νομοθετική του καθιέρωση, ο όρος «διανοητική ιδιοκτησία» εξακολουθεί να παραμένει εκτός ελληνικής πραγματικότητας, προκαλώντας ακόμη και σήμερα απορία σε πολλούς Έλληνες νομικούς. Με την παρούσα εργασία, επιχειρείται –καταρχήν- η οριοθέτηση του εν λόγω όρου και περαιτέρω η ανάλυση της ποινικής μεταχείρισης που τυγχάνουν τα δικαιώματα διανοητικής ιδιοκτησίας στην ελληνική έννομη τάξη, η οποία όπως καθίσταται εμφανές είναι άνιση μεταξύ των επιμέρους δικαιωμάτων. Επιπλέον, καταδεικνύονται οι συχνότερες ερμηνευτικές δυσχέρειες που ανακύπτουν κατά την εφαρμογή των αντίστοιχων ποινικών διατάξεων, τόσο σε θεωρητικό όσο και σε πρακτικό επίπεδο και προκρίνονται σχετικές λύσεις. Τα δικαιώματα διανοητικής ιδιοκτησίας συνιστούν μείζονα οικονομικά εργαλεία για την οικονομική ανάπτυξη στη σημερινή εποχή, για το λόγο δε αυτό η πλήρης προστασία τους είναι εξόχως σημαντική. Παρά το διαχωρισμό τους σε επιμέρους δικαιώματα για μεθοδολογικούς λόγους στην παρούσα εργασία, αντιμετωπίζονται ως ενιαίο σύνολο κάτω από την «ομπρέλα» της διανοητικής ιδιοκτησίας και προκρίνεται με την παρούσα η ανάγκη θεμελίωσης ενός –και- συστηματικά ενοποιημένου δικαίου διανοητικής ιδιοκτησίας.