Η ενεργειακή πολιτική Η.Π.Α.- Ρ.Ο. από τέλος του Ψυχρού Πολέμου έως σήμερα: στρατηγικές στη λεκάνη της Μεσογείου

Η εξασφάλιση των ενεργειακών πόρων καθώς και η ασφάλεια μιας ομαλής ροής εφοδιασμού, είναι ένα ζήτημα το οποίο, τους τελευταίους δύο αιώνες, απασχολεί όλο και περισσότερο τα κράτη και συγκεκριμένα τις βιομηχανικές χώρες των οποίων η οικονομία βασίζεται ως επί το πλείστον στη διαθεσιμότητα αυτών. Από το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το πετρέλαιο, αρχικά, θεωρήθηκε ως η κατεξοχήν στρατηγική πρώτη ύλη. Οι ενεργειακοί πόροι συνδέθηκαν στενά με τις έννοιες της γεωπολιτικής και της γεωοικονομίας, καθώς ως πρώτες ύλες έδωσαν και δίνουν τη δυνατότητα στα κράτη να ενεργοποιούν τις οικονομίες τους για να προμηθεύουν τους στρατούς τους και, επομένως, να αυξάνουν την ισχύ τους και την ασφάλειά τους και από την άλλη να αυξάνουν την οικονομική τους ισχύ συμβάλλοντας στην ευημερία τους. Η οικονομική ισχύς και η στρατιωτική ικανότητα των κρατών προϋποθέτει την πρόσβαση σε ζωτικές πρώτες ύλες. Αναπόφευκτα η ενεργειακή πολιτική αποτελεί μείζονα στόχο της εξωτερικής πολιτικής των κρατών. Στην παρούσα διπλωματική εργασία θα αναλυθεί η ενεργειακή πολιτική της Ρώσικης Ομοσπονδίας και των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου έως σήμερα, η εμπλοκή τους στον ενεργειακό εφοδιασμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης καθώς και η ενεργειακή πολιτική της τελευταίας που έχει επικεντρωθεί στην απεξάρτησή της από το ρώσικο φυσικό αέριο. Η επιλογή του Νότιου Διαδρόμου Φυσικού Αερίου φαίνεται αυτή τη στιγμή να αποτελεί μονόδρομο για την Ε.Ε., και οι στρατηγικές που αναπτύσσονται στη Λεκάνη της Μεσογείου από διάφορους περιφερειακούς δρώντες απασχολούν έντονα την επικαιρότητα. Τέλος, θα προταθούν οι εναλλακτικές που κρίνεται σκόπιμο να ακολουθηθούν από την Ε.Ε. σχετικά με αυτό το «project», δεδομένων των συνθηκών που διαμορφώνονται στην περιοχή.