Ελλάδα-Πολυμερείς συνεργασίες σε ασφάλεια και άμυνα σε ανατολική Μεσόγειο και βόρεια Αφρική

Η διαμάχη Ελλάδος Τουρκίας είναι σίγουρα μια σημαντική πηγή αστάθειας στην ανατολική Μεσόγειο και μια σημαντική ανησυχία για την Ελλάδα και τους συμμάχους της στο ΝΑΤΟ. Από την Κυπριακή κρίση του 1974, η πιθανότητα για μια μεγάλη σύγκρουση μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας ήταν σημαντική αποσταθεροποιητική παράμετρος για την ασφάλεια στην περιοχή, αν και επισκιάστηκε για δεκαετίες από τη δυναμική του Ψυχρού Πολέμου. Για τις απαιτήσεις της εργασίας προσεγγίζεται το θεωρητικό πλαίσιο πάνω στο οποίο δομείται η Ελληνο - Τουρκική διένεξη με γνώμονα τις νεορεαλιστικές θεωρήσεις, όπου η ανασφάλεια και η σύγκρουση προκαλούνται από την φύση του συστήματος για την διατήρηση της απειλητικής ισορροπίας δυνάμεων. Η νεορεαλιστική προσέγγιση της διεθνούς πολιτικής απορρέει από δύο βασικές παραδοχές: την κεντρική θέση των αυτόνομων κρατών που επιθυμούν να επιβιώσουν και την εξέχουσα σημασία του άναρχου συστήματος της διεθνούς πολιτικής. Η άναρχη αυτή δομή, διαμορφώνει τις περισσότερες διεθνείς σχέσεις μεταξύ των χωρών. Η διεθνής πολιτική είναι ουσιαστικά ανταγωνιστική. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, πρωταρχικός στόχος του κράτους είναι η επιβίωση και με δεδομένο ότι μεμονωμένα η ισχύς ενός κράτους δεν είναι αρκετή ώστε να ανταγωνιστεί τα άλλα κράτη που διαθέτουν μεγαλύτερη ισχύ προσπαθεί να δημιουργήσει συνασπισμούς και να καταλήξει σε συμφωνίες με άλλα κράτη που αντιμετωπίζουν τους ίδιους ανταγωνισμούς. Για την σύνταξη της εργασίας με την μέθοδο της βιβλιογραφικής ανασκόπησης μετά την παρουσίαση των θεωρητικών προσεγγίσεων που οδηγούν τις χώρες σε διακρατικές συμφωνίες προκειμένου να αντιμετωπίσουν το έλλειμμα ασφάλειας στο διεθνές σύστημα, παρουσιάζονται οι διαφωνίες μεταξύ των δυο κρατών (Ελλάδας - Τουρκίας) που παρατηρούνται διαχρονικά στην περιοχή. Επιπλέον, βασισμένη στην θεωρία των διεθνών σχέσεων η εργασία προσπαθεί να αιτιολογήσει την διαφωνία των δυο χωρών στο πλαίσιο της επιβίωσης τους μέσα στο διεθνές σύστημα. Οι σημαντικότερες διακρατικές συμφωνίες και συνεργασίες της Ελλάδας μεταξύ των χωρών της Α. Μεσογείου και της Β. Αφρικής καθοδηγούνται από το πλαίσιο αυτοσυντήρησης της χώρας μας έναντι του αναθεωρητισμού στην περιοχή που εκφράζεται από την Τουρκία. Στόχος της εργασίας είναι να ρίξει φως στις συνθήκες που οδήγησαν στην σύναψη των παραπάνω συμφωνιών, να αναλύσει σε βάθος το περιεχόμενό τους, εξετάζοντας τες από το πρίσμα της επιστήμης των διεθνών σχέσεων. Η προσέγγιση του θέματος θα επιχειρηθεί να πραγματοποιηθεί με την μεγαλύτερη δυνατή αντικειμενικότητα.