Οι διαφορές του Κανονισμού 1215/2012, για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις, σε σχέση με τον προϊσχύσαντα 44/2001 – ιδίως εκείνες που επιτελούν περαιτέρω ενοποιητική λειτουργία

Ο Κανονισμός 1215/2012 αποτελεί αναθεώρηση του Κανονισμού 44/2001, δεν απέχει ιδιαιτέρως από εκείνον στα θέματα διεθνούς δικαιοδοσίας, αλλά τροποποιεί σε μεγάλο βαθμό το μέρος της εκτέλεσης των αποφάσεων. Καινοτομεί με την κατάργηση της διαδικασίας κήρυξης της εκτελεστότητας (exequatur) και την ενίσχυση της δικονομικής αυτονομίας με αλλαγές ως προς τον αποκλεισμό της διαιτησίας από το πεδίο εφαρμογής του και την ενίσχυση της αποτελεσματικότητας των συμφωνιών παρέκτασης. Στην παρούσα εργασία γίνεται απόπειρα να παρουσιασθούν οι διαφορές των δύο Κανονισμών με έμφαση σε εκείνες που προωθούν περαιτέρω το ενοποιητικό στοιχείο του νέου Κανονισμού, ενώ συνεκτιμάται και η νομολογία του Δικαστηρίου προκειμένου να επισημανθεί η συμβολή της στη διαμόρφωση των τροποποιήσεων που επέφερε ο νέος Κανονισμός. Η νομική ευρωπαϊκή ενοποίηση είναι μία διαρκής διαδικασία και ο Κανονισμός 1215/2012 αποτελεί σημείο αναφοράς για τον ευρωπαίο νομοθέτη και εφαρμοστή του ευρωπαϊκού δικαίου.