Το ειδικό καθεστώς αναγκαστικής εκτέλεσης για την ικανοποίηση τραπεζικών απαιτήσεων

Οι βλαπτικές συνέπειες μιας τυπολατρικής, δαπανηρής και βραδείας διαδικασίας αναγκαστικής εκτέλεσης, όχι μόνο για τα συμφέροντα του επισπεύδοντος δανειστή αλλά και για όσους μετέχουν σ’ αυτή, χωρίς να εξαιρείται ο οφειλέτης είναι προφανείς. Είναι δε πρόδηλο, οτι αμεσότεροι και πλέον επικίνδυνοι είναι οι αντίκτυποι στη διακίνηση του χρήματος μέσω των τραπεζικών πιστώσεων, τόσο λόγω του μεγέθους τους, όσο και του ότι οι Τράπεζες διαχειρίζονται ξένες οικονομίες οι οποίες, αν δεν υπάρχει εμπιστοσύνη και βεβαιότητα κανονικής επιστροφής τους και μάλιστα τοκοφόρα, απλούστατα θα σταματήσουν να διοχετεύονται προς αυτές με συνέπεια έτσι την αδυναμία ανάπτυξης παραπέρα της οικονομίας μέσω του κυριότερου για την άσκηση οικονομικής πολιτικής φορέα. Τα προβλήματα αυτά αμβλύνονται σε περιόδους κρίσης, όπως η σημερινή, όπου η παραγωγή, η κατανάλωση και η ρευστότητα είναι περιορισμένες και η ανάγκη του δανειστή για γρήγορη και ολιγοδάπανη ικανοποίηση επιτακτική και ζωτικής σημασίας. Σε αυτό το πλαίσιο γίνεται κατανοητή η ανάγκη θέσπισης νομοθετημάτων τα οποία, παρά την αμφίβολη συνταγματικότητα των διατάξεών τους και την εναρμόνισή τους με το κοινοτικό δίκαιο, εισάγουν παρεκκλίσεις από το κοινό δικονομικό δίκαιο, προκειμένου να επιτύχουν την άμεση ικανοποίηση του πιστωτή. Μολονότι οι συνθήκες της σημερινής οικονομικής κρίσης είναι πρωτόγνωρες για τον σύγχρονο νομικό, πάραυτα δεν είναι ξένες στον εθνικό νομοθέτη, ο οποίος την δεκαετία του 1920 κλήθηκε να αντιμετωπίσει την σχεδόν ολοκληρωτική κατάρρευση του κοινωνικού ιστού και των οικονομικών δομών της χώρας, οι οποίες ακολούθησαν τους διαδοχικούς πολέμους και την παγκόσμια οικονομική κρίση, θεσπίζοντας προνόμια ουσιαστικού και δικονομικού χαρακτήρα υπέρ των πιστωτικών ιδρυμάτων, και ιδίως όσον αφορά την αναγκαστική εκτέλεση. Στα πλαίσια αυτά θεσπίστηκαν το ν.δ. της 17.7/13.8.1923, ο Ν. 4112/1929 και ο Ν. 4332/1929 θεσπίζοντας προνόμια υπέρ των πιστωτικών ιδρυμάτων και των ανωνύμων εταιρειών. Κατά τα χρόνια που ακολούθησαν τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο νέα νομοθετήματα ακολούθησαν όπως το ν.δ. 3077/1954 σχετικά με τις Γενικές Αποθήκες. Πιo πρόσφατα, η διαφαινόμενη ευμάρεια και σταθερότητα στην οποία φαινόταν να οδηγεί η Ευρωπαϊκή και Νομισματική ένωση οδήγησε στην θέσπιση νέων νομοθετημάτων τα οποία κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν τις νέες προκλήσεις που η ενιαία αγορά δημιούργησε για τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα όπως ο Ν. 2844/2000 με τον οποίο εισήχθησαν οι έννοιες του πλασματικού ενεχύρου και της κυμαινόμενης ασφάλειας καθώς και ο Ν. 3301/2004 για την παροχή χρηματοοικονομικής ασφάλειας. Αντικείμενο της παρούσας μελέτης αποτελεί η συγκριτική μελέτη και των νομοθετημάτων αυτών τόσο με τις διατάξεις του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας όσο και μεταξύ τους υπό το πρίσμα των σημερινών οικονομικών συνθηκών.