Η τεχνολογία και οι επιπτώσεις της στην απασχόληση: τεχνολογική ανεργία - θεωρητική προσέγγιση

Η χρήση τεχνολογίας στην παραγωγική διαδικασία, και γενικότερα στην εργασία, συμβάλλει σημαντικά στην εξοικονόμηση κόστους και χρόνου και αυξάνει την παραγωγικότητα της εργασίας. Η ευρεία χρήση της, όμως, οδηγεί στην αντικατάσταση του ανθρώπου από τη μηχανή, καθώς και στον αφανισμό ορισμένων επαγγελμάτων. Σε καμία περίπτωση, όμως, η χρήση τεχνολογίας αυτή καθαυτή δεν είναι υπεύθυνη για την δημιουργία του φαινομένου της τεχνολογικής ανεργίας, αλλά πολύ περισσότερο το εύρος της χρήσης αυτής. Η τεχνολογία μπορεί να δημιουργήσει και νέες ευκαιρίες, θα πρέπει όμως να ληφθούν τα κατάλληλα μέτρα για να τις αξιοποιήσουμε. Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η ανάλυση του φαινομένου της τεχνολογικής ανεργίας, που προκαλείται από τη συνεχή χρήση τεχνολογίας στην παραγωγική διαδικασία, με πρωταρχικό σκοπό την μείωση του κόστους παραγωγής και την αύξηση της παραγωγικότητας. Γίνεται αναφορά σε ιστορικά παραδείγματα και προτείνονται τρόποι αντιμετώπισης. Υπάρχει μια θεωρητική προσέγγιση στο ζήτημα της τεχνολογικής ανεργίας. Αρχικά, γίνεται ανάλυση στο φαινόμενο της ανεργίας, γενικότερα, και στα είδη της ανεργίας, καθώς, επίσης, και στα αίτια και τις συνέπειες της ανεργίας, αλλά και σε τρόπους αντιμετώπισής της. Εν συνεχεία, αναλύεται εκτενώς ο όρος τεχνολογική ανεργία, όπως και οι απόψεις σπουδαίων οικονομολόγων για το συγκεκριμένο ζήτημα. Επίσης, γίνεται αναφορά σε μια μέθοδο μέτρησης της τεχνολογικής ανεργίας. Στην πορεία, εξετάζονται τα αίτια εμφάνισης του φαινομένου αυτού και οι επιδράσεις που προκαλούνται στους τομείς παραγωγής και προτείνονται τρόποι αντιμετώπισης. Αντλήθηκαν πληροφορίες από την ελληνική και ξένη βιβλιογραφία, το διαδίκτυο και έγιναν αναφορές σε μελέτες οι οποίες, με τη χρήση οικονομετρικών μοντέλων, προβλέπουν για την εξέλιξη διαφόρων κλάδων από την επίδραση της τεχνολογίας σε αυτούς. Για την αντιμετώπιση αυτού του προβλήματος, αρχικά, προτείνεται η συνεχής εκπαίδευση των εργαζομένων, προκειμένου να μπορούν να ανταπεξέλθουν στις νέες οικονομικές συνθήκες που δημιουργούν οι συνεχείς εξελίξεις. Στη συνέχεια, γίνεται αναφορά στη μείωση του χρόνου εργασίας, καθώς η αυξημένη παραγωγικότητα δημιουργεί κέρδη τα οποία αν αναδιανεμηθούν θα μπορούν όλοι να εργάζονται λιγότερο και η οποιαδήποτε αύξηση της παραγωγής να μεταφραστεί σε μεγαλύτερη απασχόληση, χωρίς μείωση του πραγματικού εισοδήματος. Επίσης, γίνεται αναφορά στην εφαρμογή ενός ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος, που μπορεί να είναι μέσο για τον περιορισμό διαφόρων προβλημάτων που προκαλεί η ανεργία γενικότερα, αλλά και μέσο για την καταπολέμηση της φτώχειας. Τέλος, επισημαίνεται η σημαντικότητα της ανάπτυξης της κοινωνικής οικονομίας, μέσω της οποίας μπορούν να δημιουργηθούν νέες ευκαιρίες που θα δώσουν ώθηση στην πραγματική οικονομία.