Η δημόσια πολιτική και λόγος την εποχή των μνημονίων: το παράδειγμα της δίωξης των οροθετικών γυναικών

Η εργασία επιχειρεί να εξετάσει τον χαρακτήρα της διακυβέρνησης και της εξουσίας στην Ελλάδα την περίοδο των δύο πρώτων μνημονίων. Δανειζόμενοι τη θεωρία της κατάστασης εξαίρεσης του G. Agamben, παρατηρείται πως, εκκινώντας από το πεδίο της οικονομίας, αυτήν την περίοδο λαμβάνονται από τις κυβερνήσεις ολοένα και περισσότερα μέτρα που αντίκεινται στο Δίκαιο, στα ανθρώπινα δικαιώματα και τα συμφέροντα των πολιτών, τα οποία επιχειρείται να δικαιολογηθούν και να γίνουν αποδεκτά βάσει του επιχειρήματος της έκτακτης ανάγκης, της δημόσιας ασφάλειας και του γενικού (εθνικού) συμφέροντος. Επιχείρημα που αναπαράγεται και από μεγάλη μερίδα των ΜΜΕ, ευρωπαίων αξιωματούχων και μεγάλου ιδιωτικού κεφαλαίου. Προκειμένου να εξεταστεί κατά πόσο η λογική της «έκτακτης ανάγκης» με αναστολή του Δικαίου διαχέεται ευρύτερα στην πολιτική ζωή της χώρας, πέραν του οικονομικού πεδίου, καθιστώντας την ως τεχνική διακυβέρνησης, αναλύεται από την εργασία το παράδειγμα της δίωξης των οροθετικών γυναικών τον Μάιο του 2012, από τη δημόσια πολιτική του υπουργείου Υγείας για τον περιορισμό των λοιμωδών νοσημάτων, που υπό το επιχείρημα της δημόσιας ασφάλειας καταπατήθηκαν τα ανθρώπινα δικαιώματα εκατοντάδων γυναικών, συλλήφθηκαν και διαπομπεύθηκαν δεκάδες. Στοιχεία όπως η αναστολή του Δικαίου κατά περιεχόμενο των μέτρων, αλλά και κατά τη νομοθετική παραγωγή, η κατασκευή της ταυτότητας της εξουσίας σαν αυθεντία και αυτής των πολιτών με περιορισμένα πολιτικά χαρακτηριστικά και η αυξημένη χρήση κατασταλτικών μέτρων, οδηγούν την υπόθεση εργασίας να είναι πως την περίοδο των μνημονίων η εξουσία φέρει στοιχεία αυταρχισμού και το σύστημα τίθεται υπό κρίση δημοκρατικότητας. Γεγονός, όμως, που δεν έρχεται σαν κεραυνός εν αιθρία. Δανειζόμενοι τη βιοπολιτική προσέγγιση του M. Foucault, και εξετάζοντας τον καθορισμό και την υλοποίηση της δημόσιας πολιτικής του υπουργείου Υγείας, τον πολιτικό λόγο του υπουργού, όπως και των ΜΜΕ, μέσω της Καθημερινής και του Βήματος, βλέπουμε ότι πρόκειται για ένταση και πύκνωση προγενέστερων πολιτικών, τεχνικών διακυβέρνησης, ανταγωνιστικών και ιεραρχικών προτύπων-στερεοτύπων, θεσμικών ελλείψεων και ανισοτήτων που κυριαρχούσαν και κυριαρχούν στην Ελλάδα.