Η φωτογραφική αναπαράσταση του θανάτου στη βικτωριανή και στη σύγχρονη εποχή: κοινωνική πρακτική και τέχνη

Ο θάνατος και η φωτογραφία συνδέθηκαν ιστορικά κατά τη βικτωριανή εποχή μέσω της πρακτικής της μεταθανάτιας φωτογραφίας που επεκτάθηκε σε όλες τις κοινωνικές τάξεις τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Αμερική. Η μεταθανάτια φωτογραφία ήταν συχνά ο μόνος τρόπος που είχε μια οικογένεια για να θυμάται τη μορφή του προσφιλούς νεκρού. Η βελτίωση των συνθηκών ζωής, η ιατρική πρόοδος και η ανάπτυξη της τεχνολογίας ανέκοψαν την πρακτική της μεταθανάτιας φωτογραφίας που ατόνησε. Στη σύγχρονη εποχή ο θάνατος απωθήθηκε σε ταμπού και η φωτογραφική απεικόνισή του θεωρήθηκε νοσηρή, ασεβής και αντιδεοντολογική. Παρόλα αυτά ορισμένοι καλλιτέχνες φωτογραφίζουν νεκρούς, θύματα βίαιων θανάτων στην πλειονότητά τους, ώστε οι φωτογραφίες τους να καταναλωθούν ως αισθητικό γεγονός. Στην παρούσα διπλωματική εργασία θα επιχειρήσω να συγκρίνω τις δύο πρακτικές με στόχο να αναδειχθούν οι ρήξεις, η ασυνέχεια ή και οι ομοιότητες ανάμεσα σε αυτές τις πρακτικές του οράν και τη σύνδεσή τους με τις ευρύτερες κοινωνικές πρακτικές και τις στάσεις απέναντι στο θάνατο.