Μεταιχμιακές ταυτότητες και φαντασιακές συγγενειακότητες: το παράδειγμα του ελληνικού κινηματογράφου ("Άγγελος" και "Στρέλλα")

Αντλώντας από τους Β. Anderson και V. Turner, η μελέτη αυτή διακρίνει «φαντασιακές συγγενειακότητες» να συνομιλούν και να διαπλέκονται με «μεταιχμιακές ταυτότητες» και να συγκροτούν ένα ιδιότυπο ιδεολογικό δίδυμο που, όχι μόνον παράγει πραγματικά αποτελέσματα, αλλά καθίσταται και μηχανισμός κοινωνικής αλλαγής. Οι ταινίες «Άγγελος» του Γ. Κατακουζηνού (1982) και «Στρέλλα» του Π. Κούτρα (2009) προσεγγίζονται σαν δέκτες και πομποί της εποχής τους και σαν ενδείκτες δράσης, αντίδρασης και διαντίδρασης. Μέσα από αυτό το πρίσμα, καλούνται να μας αποκαλύψουν πλευρές των ταυτοτήτων που συγκροτούνται στις οριογραμμές του «κανονικού» και του «μη κανονικού», καθώς και να αναδείξουν κάποιους από τους τρόπους με τους οποίους «μεταιχμιακές» υποκειμενικότητες διαπραγματεύονται την κοινωνική και πολιτική τους ύπαρξη. Καλούνται επίσης να σκιαγραφήσουν όψεις του «διανοητού», του «αδιανόητου» και του «αυτονόητου» γύρω από την οικογένεια, τη συγγένεια και τον έμφυλο και σεξουαλικό εαυτό των τελευταίων τριάντα χρόνων στην Ελλάδα, καθώς και τις ταλαντώσεις τους στο πλαίσιο μιας ευρύτερης διαδικασίας αλληλεπίδρασης, που ξεπερνά τα στενά χωρικά και πολιτισμικά όρια. Το δρων υποκείμενο αποδεικνύεται ιδιαίτερα δημιουργικό όταν κινείται στα τα διάκενα των κανονικοτήτων και όταν διαχειρίζεται τα κεφάλαια που διαθέτει, διαπραγματευόμενο την πολιτική του ύπαρξη. Πρόκειται για μια προϊούσα διαδικασία, η οποία ροκανίζει δειλά αλλά σταθερά την παντοκρατορία των βιολογικοποιημένων και φυσικοποιημένων μοντέλων ταυτότητας και συγγενειακότητας στη σύγχρονη Ελλάδα και παρακάμπτει τα κατεστημένα πρότυπα οικογενειακότητας και τη συμβολική αδιαλλαξία τους.