Η κοινωνική ανάπτυξη ως μέσο πρόληψης της νεανικής παραβατικότητας

Το φαινόμενο της παραβατικότητας των ανηλίκων απασχολεί ιδιαίτερα τόσο τους ειδικούς όσο και το κοινωνικό σύνολο, καθώς τα τελευταία χρόνια παρατηρείται διεθνώς μια ποσοτική και κυρίως ποιοτική αλλαγή στα αδικήματα που διαπράττονται από ανήλικους. Έτσι, στην προσπάθεια να επιτευχθεί μια αποτελεσματικότερη διαχείριση του φαινομένου επιχειρούνται παρεμβάσεις τόσο σε τοπικό και εθνικό όσο και σε υπερεθνικό επίπεδο. Ενσωματώνονται στις νομοθεσίες ανηλίκων νέα εναλλακτικά του εγκλεισμού μέτρα, πρακτικές επανορθωτικής δικαιοσύνης και στρατηγικές πρόληψης της παραβατικότητας των ανηλίκων.Όσον αφορά την πρόληψη, φιλοδοξεί να αναπτύξει τις νέες τάσεις που θεωρούνται ελπιδοφόρες προς αυτό το σκοπό διεθνώς. Σε αυτές κεντρική θέση κατέχει η κοινωνική ανάπτυξη, που αποτελεί και το βασικό θέμα που πραγματεύεται η ανά χείρας διπλωματική εργασία. Η κοινωνική πρόληψη μέσω των πρακτικών της κοινωνικής ανάπτυξης εστιάζει στην αντιμετώπιση των κοινωνικών και περιβαλλοντικών παραγόντων που ευνοούν την εμφάνιση παραβατικών συμπεριφορών και εκτιμώνται ως εγκληματογόνοι από τη θεωρία και την έρευνα. Η κοινωνική ανάπτυξη φαίνεται ότι αξιολογείται από τη διεθνή εμπειρία ως μια από τις αποτελεσματικότερες προσεγγίσεις τόσο στην μείωση της παραβατικής συμπεριφοράς όσο και στο οικονομικό κόστος που βαρύνει τους κρατικούς προϋπολογισμούς. Μάλιστα, από κοινού με πρακτικές περιστασιακής πρόληψης αναμένεται να έχει ακόμη καλύτερα αποτελέσματα.Στη διαδικασία διαμόρφωσης και υλοποίησης των προγραμμάτων κοινωνικής ανάπτυξης, το τοπικό δίκτυο συνεργασίας των πολιτών, των φορέων του δημοσίου και ιδιωτικού τομέα και η συμμετοχή των ίδιων των νέων κρίνονται ως απαραίτητα συστατικά προκειμένου να στεφθεί με επιτυχία η προσπάθεια.Εντούτοις, τα αποτελέσματα από την επένδυση σε προγράμματα πρόληψης, όσον αφορά τη μείωση της εγκληματικότητας, δεν είναι ορατά στο άμεσο μέλλον, καθώς η κοινωνική ανάπτυξη ως μακροπρόθεσμη στρατηγική πρόληψης χρειάζεται χρόνο προκειμένου να επιτύχει τις αλλαγές στη στάση του κοινού, στις κοινωνικές δομές και στο ήδη υπάρχον κοινωνικό γίγνεσθαι.