Το ελληνικό θέατρο σκιών και ο κόσμος του μέσα από τις αφηγήσεις των καραγκιοζοπαιχτών, 1922-2022

Σε κάθε κοινωνικό σύστημα υπάρχει ένας πολιτισμός, αλλά πολλές υποκουλτούρες, αναλό-γως με το βιοτικό επίπεδο και τον τρόπο ζωής, που αναγνωρίζονται ως ενιαία κουλτούρα, λό-γω κυρίως της κοινής γλώσσας επικοινωνίας. Ο λαϊκός πολιτισμός είναι η αξία που η τάξη ε-ξουσίας ανασύρει και προβάλλει ως διαχρονική πολιτισμική αξία, αναγνωρίζοντας τον ως ε-νοποιό στοιχείο του λαού και συνεκτική ουσία του έθνους. Στον προφορικό πολιτισμό δεν υπάρχει «αρχέτυπο», αρχική γραφή, αλλά ένα ζωντανό και στο διηνεκές μεταβαλλόμενο πλέγμα παραλλαγών, μεταμορφώσεων και αφομοιώσεων, το οποίο έχει το βαθμό θεματολο-γικής οργάνωσης, που επιτρέπει την ταξινόμηση σε τυπολογίες. Το ζητούμενο είναι μια περι-γραφή ή τυπολογία των βασικών μηχανισμών του λαϊκού σκέπτεσθαι, στον παραδοσιακό λαϊ-κό πολιτισμό, όπου κυρίαρχη υπόθεση και αρχή είναι, πως όσα κάνει, λέει και σκέφτεται ο λαϊκός άνθρωπος εντάσσονται σε ένα σύστημα στρατηγικών επιβίωσης. Το λαϊκό θέατρο α-ποτελεί μέρος του λαϊκού πολιτισμού. Στην ελληνική δραματουργία του λαϊκού θεάτρου συ-μπεριλαμβάνεται το θέατρο σκιών του Καραγκιόζη. Η παρούσα διατριβή εστιάζει στην καταγραφή, ανάλυση και ερμηνεία του Ελληνικού Θεάτρου Σκιών κατά την περίοδο 1922–2022, μέσα από τις αφηγήσεις ζωής και τις προσωπι-κές μαρτυρίες καραγκιοζοπαιχτών. Σκοπός της είναι η ανάδειξη της σημασίας της πρωτογε-νούς αυτοβιογραφικής καταγραφής του δημιουργού μιας λαϊκής τέχνης, το επίπεδο της συμμε-τοχής του καραγκιοζοπαίχτη ως μονάδας στη δημιουργία ενός συλλογικού προϊόντος, και η ικανότητα του λαϊκού δημιουργού να προσαρμόζει τις δράσεις και τις ενέργειές του ανάλογα με το κοινωνικό και πολιτικό συγκείμενο, προς όφελος της τέχνης του. Το ερευνητικό υλικό περιλαμβάνει πρωτογενείς αφηγήσεις, αρχειακά τεκμήρια, φωτο-γραφικό και οπτικοακουστικό υλικό από μουσεία, σωματεία και ιδιωτικές συλλογές. Η μεθο-δολογία που εφαρμόζεται είναι ποιοτική, με βάση τις αρχές της θεμελιωμένης θεωρίας, τη βιογραφική μέθοδο και την εθνογραφική προσέγγιση, με στόχο την κατανόηση των εσωτερι-κών λογικών και των πολιτισμικών κωδίκων του πεδίου. Το θεωρητικό πλαίσιο εδράζεται σε πεδία όπως η Λαογραφία, η Κοινωνική Ανθρωπο-λογία και οι Πολιτισμικές Σπουδές και εστιάζει στην προφορικότητα, τη συλλογική μνήμη, το γκροτέσκο, τη θεσμική διαμεσολάβηση και την κοινωνική λειτουργία του λαϊκού θεάματος. Η εργασία αναλύει την ιστορική μεταμόρφωση του Καραγκιόζη από οθωμανική φιγούρα σε σύμβολο της ελληνικής λαϊκής ταυτότητας, καθώς και τη σταδιακή αυτονόμηση του Ελληνι-κού Θεάτρου Σκιών ως ανεξάρτητης πολιτισμικής έκφρασης με ιδιαίτερη δυναμική. Η ανάλυση των αφηγήσεων δείχνει ότι ο καραγκιοζοπαίχτης αποτελεί έναν «πολιτι-σμικό διαμεσολαβητή», που μεταφέρει, προσαρμόζει και επαναπροσδιορίζει τα λαϊκά αφηγη-ματικά σχήματα ανάλογα με τις κοινωνικοπολιτικές συνθήκες. Το βασικό συμπέρασμα είναι ότι το Θέατρο Σκιών παραμένει ζωντανός και διαρκώς εξελισσόμενος πολιτισμικός χώρος, όπου η παράδοση δεν παγιώνεται αλλά ανανεώνεται από τους ίδιους τους φορείς της.