Παραφροσύνη και έγκλημα κατά τον 19ο αιώνα

Κάθε είδος ψυχικής ανωμαλίας δύναται να συμβάλει ποικιλοτρόπως στη λήψη εγκληματικής απόφασης επηρεάζοντας την νοητική, τη συναισθηματική και κυρίως τη βουλητική σφαίρα του ψυχικού κόσμου του πάσχοντος.Τον 19 ο αιώνα, με την επικράτηση των θετικών επιστημών, παρατηρείται μια προσπάθεια επιστημονική να ερμηνευθούν όλα με βάση ακατάλυτους φυσικούς νόμους οι οποίοι γίνονται αντιληπτοί μέσω της εμπειρικής παρατήρησης, της ανάλυσης και της επαγωγής συμπερασμάτων. Στο κέντρο ξαφνικά βρίσκεται ο εγκληματίας και η διερεύνηση των παραγόντων που τον ώθησαν στο έγκλημα. Από τον 19 ο αιώνα, η νοσολογική θεώρηση της τρέλας μεταθέτει την παραφροσύνη από ένα μεταφυσικό φαινόμενο σε ένα ιατρικό θέμα που χρήζει παρατήρησης και θεραπείας.Η εγκληματική συμπεριφορά αποσυνδέεται από τις καθιερωμένες έως τότε εκκλησιαστικές θεωρήσεις που την ταύτιζαν με την αμαρτία και έρχεται στο προσκήνιο η Ψυχιατρική Επιστήμη η οποία υποστηρίζει ότι το έγκλημα αποτελεί μια διανοητική ασθένεια και προσπαθώντας να την εξηγήσει, η Ψυχιατρική παρεμβαίνει στο Ποινικό Σύστημα διερευνώντας έννοιες όπως η ηθική παραφροσύνη και η ψυχολογική κατάσταση των εγκληματιών.