Όψεις της εστίασης στον βωβό κινηματογράφο (1895-1929)

Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι να διερευνήσει ζητήματα εστίασης στον βωβό κινηματογράφο. Η εστίαση, μία αφηγηματική λειτουργία αναφέρεται στη σχέση μεταξύ των πληροφοριών που αποκαλύπτει ο αφηγητής με τις πληροφορίες που γνωρίζουν οι χαρακτήρες. Προσπαθεί ουσιαστικά να απαντήσει στο ερώτημα «Αν η οπτική γωνία της αφήγησης συμπίπτει με την οπτική γωνία κάποιου χαρακτήρα ή όχι.» Ο όρος οπτική γωνία χρησιμοποιείται με την κυριολεκτική αλλά κυρίως με τις μεταφορικές και μετωνυμικές του σημασίες. Στο πρώτο μέρος γίνεται μία προσπάθεια αποσαφήνισης της έννοιας της εστίασης κατά Genette. Στη συνέχεια ακολουθώ μεταγενέστερες προσεγγίσεις (Bal, 1999) (Deleyto, 1991) που ταιριάζουν καλύτερα στις ιδιότητες του κινηματογραφικού μέσου. Το δεύτερο μέρος μελετά όψεις της εστίασης στο βωβό κινηματογράφο (1895-1929). Το πρώτο κεφάλαιο αναφέρεται στον πρώιμο κινηματογράφο (1895-1904). Αναλύεται η εστιακή λειτουργία των υποκειμενικών πλάνων και των πλάνων αντίληψης. Το επόμενο κεφάλαιο αναφέρεται στην περίοδο της Διεθνούς Εξάπλωσης (1905-1912). Αναλύεται η χρήση πλάνων με ρακόρ βλέμματος και πλάνων πεδίου/ αντίθετου πεδίου. Τέλος, γίνεται αναφορά σε πρωτοποριακά κινήματα της δεκαετίας του 1920 και συγκεκριμένα τον Γαλλικό Ιμπρεσιονισμό, τον Γερμανικό Εξπρεσιονισμό και το Σοβιετικό Μοντάζ.