Τσούλες και σειρήνες του σεξ: θηλυκές σεξουαλικότητες και η ballroom κοινότητα

Η μελέτη μου εξετάζει πώς η κοινότητα Ballroom προσφέρει ένα πεδίο για την επαναοικειοποίηση της θηλυκής σεξουαλικότητας και για αντιστάσεις σε καταπιεστικά συστήματα όπως ο μισογυνισμός, ο ρατσισμός και η τρανσφοβία. Παρουσιάζεται η ιστορική διαδρομή δημιουργίας του Ballroom, ως χώρου έκφρασης και υποστήριξης των μαύρων και λατίνων τρανς, καθώς και άλλων περιθωριοποιημένων ομάδων, και πώς αναπτύχθηκε και εξαπλώθηκε από τις ΗΠΑ σε όλον τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένης της σκηνής στην Ελλάδα στην οποία επικεντρώνεται η έρευνα μου. Η ερευνητική μου εστίαση αφορά συγκεκριμένα στην κατηγορία Sex Siren και πώς αυτή αναδύθηκε και λειτουργεί μέσα στη σκηνή Ballroom, δίνοντας έμφαση στις εκφράσεις θηλυκότητας και σεξουαλικότητας και στις αντιστάσεις σε έμφυλα κοινωνικά στερεότυπα και τις επιταγές. Συνομιλώντας με άτομα που παρακολουθούν ή συμμετέχουν στα balls, αναλύονται οι τρόποι με τους οποίους οι θηλυκότητες ενδυναμώνονται μέσω της σεξουαλικής επιτέλεσης στην κατηγορία Sex Siren, με έμφαση στην απελευθερωμένη και ρευστή σεξουαλική έκφραση που αγκαλιάζεται και γιορτάζεται στην κοινότητα, καθώς έρχεται σε αντιδιαστολή με τον στιγματισμό και την καταπίεση που συχνά αντιμετωπίζουν στην κυρίαρχη κοινωνία. Η εργασία αναδεικνύει τη διαθεματικότητα ως κεντρική διάσταση στην κατανόηση των πολλαπλών μορφών καταπίεσης που βιώνουν οι θηλυκότητες και ειδικότερα τα μαύρα και λατίνα κουήρ και τρανς άτομα που αποτελούν την κύρια ομάδα για/από την οποία δημιουργήθηκε το Ballroom, αλλά εξετάζονται αναστοχαστικά και οι σχετικοί περιορισμοί της έρευνας, κυρίως όσον αφορά στο ότι επικεντρώθηκε στην κυρίως λευκή σκηνή Ballroom της Αθήνας. Σε αντιδιαστολή με την επιβράβευση μιας Sex Siren στο Ballroom, παρουσιάζεται η έννοια της «τσουλοσύνης» και του slut-shaming, αναδεικνύοντας πώς η εξουσία ασκείται στα σώματα των γυναικών και θηλυκοτήτων, επιβάλλοντας περιορισμούς και προκαλώντας αισθήματα ντροπής μέσω κοινωνικών και πολιτισμικών πιέσεων. Εξετάζονται οι τρόποι με τους οποίους τα κυρίαρχα πρότυπα σεξουαλικότητας χρησιμοποιούνται για να ελέγχουν και να περιορίζουν τις γυναίκες, και παρουσιάζονται κριτικά φεμινιστικές απόψεις που προϋποθέτουν ότι οποιαδήποτε σεξουαλικοποιημένη εικόνα του γυναικείου σώματος προάγει το μισογυνισμό και την αντικειμενικοποίηση. Αξιοποιώντας τη θεωρία της παραστασιακής επιτέλεσης του φύλου, η εργασία διερευνά πώς οι θηλυκές σεξουαλικές επιτελέσεις στο Ballroom, και ειδικά στην κατηγορία Sex Siren, γίνονται πράξεις αντίστασης και διεκδίκησης της αυτοεκτίμησης και της αυτοκυριαρχίας. Παρουσιάζονται μαρτυρίες από άτομα που βρήκαν στο Ballroom έναν χώρο ελευθερίας και αποδοχής, μετατρέποντας την ντροπή και την κακοποίηση σε πηγή δύναμης και συλλογικής αυτογνωσίας. Αναλύονται οι παράγοντες που συντελούν στην ανασημασιοδότηση της θηλυκής σεξουαλικότητας στο Ballroom, όπως ο διαφορετικός τρόπος θέασης και η σημασία των θεατών στη διαμόρφωση της σκηνής, με έμφαση στο πώς το κοινό γιορτάζει την αυτοεκτίμηση και τη δημιουργικότητα των συμμετεχουσών με ενεργή συμμετοχή. Εξετάζεται ο ρόλος των γυναικών που παρακολουθούν το Ballroom μέσω θεωριών για την εγγύτητα και την απόσταση ως προς την ηδονοβλεπτική επιθυμία, αλλά και για την υπερταύτιση των θεατριών με το γυναικείο σώμα. Συζητιέται, υπό αυτό το πρίσμα, το αν, πώς και με ποιους όρους η θηλυκή σεξουαλική εικονοποιία αναπαράγει σεξιστικά μοτίβα ή είναι ενδυναμωτική. Προσεγγίζεται ξεχωριστά η παρουσία των cishet ανδρών στο Ballroom, υπό το πρίσμα της άποψης που θέλει την απουσία τους σημαντική για τη δημιουργία ενός ασφαλούς χώρου για τη διαφορετική έκφραση των θηλυκοτήτων. Τέλος, η μελέτη εξετάζει το Ballroom ως μορφή ουτοπίας, αναλύοντας την έννοια αυτή ως διαδικασία ενσωματωμένη στις καθημερινές εμπειρίες της κουήρ κοινότητας και ως χώρο ελπίδας και ανθεκτικότητας που ενδέχεται να ανατρέπει τις ετεροκανονικές πατριαρχικές δομές και να παρέχει έναν ασφαλή χώρο έκφρασης για θηλυκότητες και κουήρ άτομα.