Τεχνητή Νοημοσύνη και ένοπλες συρράξεις: πλεονεκτήματα & αναδυόμενες προκλήσεις

H διεξαγωγή του σύγχρονου πολέμου έχει προοδεύσει σημαντικά με την ενσωμάτωση της Τεχνητής Νοημοσύνης (ΤΝ) στις στρατιωτικές επιχειρήσεις, η οποία βελτιώνει τις στρατιωτικές δυνατότητες επιταχύνοντας τη διαδικασία λήψης αποφάσεων, διευκολύνοντας τη διοικητική μέριμνα και εξασφαλίζοντας αυτόνομα συστήματα όπλων. Ωστόσο, η αυξημένη λειτουργική αυτονομία των συστημάτων ΤΝ επί του πεδίου, χωρίς την αντίστοιχη γνωστική ικανότητα, εγείρει επιχειρησιακά ζητήματα, καθώς και νομικές προκλήσεις από πλευράς Διεθνούς Δικαίου, κυρίως ως προς τη συμβατότητα με τις προβλέψεις του Διεθνούς Ανθρωπιστικού Δικαίου για την προστασία των αμάχων και τον έλεγχο των εχθροπραξιών, με γνώμονα τη μείωση του ανθρώπινου πόνου κατά τη διάρκεια των ενόπλων συρράξεων. Εγγενή χαρακτηριστικά των συστημάτων ΤΝ, όπως η αδιαφάνεια λειτουργίας, σε συνδυασμό με την εξάρτηση των αλγορίθμων Μηχανικής Μάθησης από την ποιότητα και ποσότητα των δεδομένων στα οποία εκπαιδεύονται, εγείρουν αυτομάτως επιφυλάξεις ως προς την ικανότητά τους να διακρίνουν επαρκώς μεταξύ στρατιωτικών και πολιτικών στόχων, αυξάνοντας τον κίνδυνο βλάβης όσων δεν μετέχουν ή δεν μετέχουν πια στις εχθροπραξίες, ενώ, δεν είναι άνευ σημασίας οι επιπτώσεις στα δικαιώματα της ιδιωτικότητας και της προστασίας δεδομένων, στον απόηχο του Διεθνούς Δικαίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Στόχος της παρούσας εργασίας είναι η ολιστική αποτίμηση του αντικτύπου της ΤΝ στη διάρκεια των ενόπλων συρράξεων, αξιοποιώντας, πέραν της βιβλιογραφίας, τα ευρήματα που παρέχουν τα ανοιχτά, κατά τη συγγραφή της, μέτωπα στην Ουκρανία και τη Γάζα, τα οποία καταδεικνύουν ότι η αντιμετώπισή τους δεν καλύπτεται επαρκώς από το υφιστάμενο Διεθνές Δίκαιο, ενώ, συγχρόνως, η υιοθέτηση διεθνούς ρυθμιστικού πλαισίου για την στρατιωτική ΤΝ, αντιμετωπίζει με την σειρά της προκλήσεις, λόγω των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών της.