Διαχείριση πολυπολιτισμικότητας και ο ρόλος των ΜΚΟ στην εκπαίδευση. Σύγχρονοι προβληματισμοί: το παράδειγμα της μη τυπικής εκπαίδευσης ανηλίκων στην Ελλάδα

Σκοπός αυτής της διπλωματικής είναι να παρουσιάσει το δικαίωμα στην εκπαίδευση, το οποίο αποτελεί κοινωνικό δικαίωμα όλων, η ανεμπόδιστη παροχή της αποτελεί κύρια υποχρέωση της κάθε χώρας και οφείλει να διασφαλίζει την ασφαλή συμμετοχή των ανηλίκων σε αυτή. Το δικαίωμα στην εκπαίδευση και η απόλαυση αυτού, είναι από τα κυριότερα αυτοτελή δικαιώματα των παιδιών και χρήζουν της απόλυτης προστασίας από μέρους της κάθε χώρας. Το δικαίωμα στην εκπαίδευση είναι μία τεράστια θεματική. Για το λόγο αυτό, ήδη από τον τίτλο της εργασίας μου, συγκεκριμενοποιείται η ομάδα στόχος της παρουσίασης. Έτσι η κύρια έρευνα εστιάζει στη διαχείριση της πολυπολιτισμικότητας και ειδικότερα στο ρόλο που έχουν οι ΜΚΟ.[ Όπου ΜΚΟ εννοούνται οι Μη Κρατικές Οργανώσεις, Μη Κυβερνητικοί Οργανισμοι ή Μη Κερδοσκοπικές Αστικές Οργανώσεις. Μέσα σε αυτές αναλόγως του καταστατικού τους, εντάσσονται και τα σωματεία. ]Ο ρόλος αυτός μάλιστα, που αναλαμβάνουν, έγκειται στα πλαίσια, κυρίως, της μη τυπικής εκπαίδευσης και αφορά κατά κύριο λόγο ανήλικους που ανήκουν σε ευάλωτες ομάδες. Η εργασία θα ασχοληθεί με τα παιδιά μετανάστες, πρόσφυγες και παιδιά που ανήκουν σε μειονοτικές ομάδες. Για λόγους πρακτικούς, και επειδή το δικαίωμα στην εκπαίδευση μπορούμε να το αναγάγουμε σε πολλά επίπεδα και να το αναλύσουμε ποικιλοτρόπως, έκρινα σκόπιμο, όπως φαίνεται και από τον υπότιτλο, η έρευνά μου να κινηθεί κυρίως εντός ελληνικού πλαισίου. Πώς δηλαδή οι ΜΚΟ στην Ελλάδα δράττοντας τα περιστατικά, δρουν αναλόγως και κυρίως προς όφελος των παιδιών που έχουν ανάγκη την μάθηση. Πιο ειδικά, στην Ελλάδα, οι ΜΚΟ και η μη τυπική εκπαίδευση, συνήθως δρούν επικουρικά με τη θεσμική σχολική τυπική εκπαίδευση. Ωστόσο δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που προγράμματα τρέχουν για τα παιδιά και με τα παιδιά τα οποία βρίσκονται είτε εκτός σχολείου, επειδή το έχουν εγκαταλείψει, είτε δεν παρακολουθούν τακτικά τα μαθήματα για διάφορους και ποικίλους λόγους. Όπως θα αναλυθεί και πιο κάτω, τα παιδιά που δεν συμμετέχουν στο σχολείο είναι εξαιρετικά ευάλωτα στην εκμετάλλευση και είτε αναγκάζονται να δουλεύουν παράνομα - αυτό απαντάται σαν φαινόμενο ειδικά σε χώρες οι οποίες δεν βρίσκονται απαραιτήτως σε εμπόλεμες ζώνες πχ. Ευρωπαϊκές χώρες αρκετά παιδιά Ρομά - είτε τυγχάνει πολύ συχνά να στρατολογηθούν από ένοπλες οργανώσεις - κυρίως σε χώρες όπου υπάρχουν διεθνείς ή εμφύλιες συρράξεις. Η μη τυπική εκπαίδευση, για πολλά παιδιά αποτελεί την μόνη επαφή με την εκπαίδευση. Μαθαίνουν να γράφουν και να διαβάζουν σε μία άλλη γλώσσα από τη μητρική τους, ωστόσο πολλές φορές τους δίνεται η δυνατότητα μαθημάτων και στη γλώσσα καταγωγής τους. Καταστάσεις οι οποίες θα έπρεπε να θεωρούνται δεδομένες εντός του θεσμικού πλαισίου της σχολικής εκπαίδευσης, επί τω πλείστον καταλήγουν να είναι προβληματικές. Κρίνεται αναγκαίος ο αναπροσανατολισμός του σχολείου, προκειμένου να ανταποκριθεί στις ανάγκες μιας πολυπολιτισμικής κοινωνίας. Οποιαδήποτε καθυστέρηση προς αυτήν την κατεύθυνση μπορεί δυνητικά να προκαλέσει στρεβλώσεις, με δυσμενείς επιπτώσεις στην εκπαιδευτική κοινότητα και στην κοινωνία. Οι προβληματισμοί είναι έντονοι, ειδικά για τα χρόνια που έπονται. Οι μικτές μεταναστευτικές ροές αυξάνουν και η Ελλάδα καλείται στο εκπαιδευτικό σύστημα όσα από τα παιδιά μείνουν τελικά εδώ. Η μη τυπική εκπαίδευση δεν μπορεί παρά να είναι ένας υποστηρικτικός αρωγός χωρίς να μπορεί σε καμία περίπτωση να αντικαταστήσει το θεσμό του σχολείου. Η Ελλάδα και η Ευρώπη πρέπει να δράσουν άμεσα. Μόνο η εκπαίδευση μπορεί να δώσει λύσεις στις κοινωνικές ανισότητες που υπάρχουν στο εσωτερικό των κρατών.