Η εξωτερική πολιτική και διπλωματία της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (Βυζάντιο) από τη Σύνοδο Φερράρας – Φλωρεντίας έως την Άλωση (1438-1453)

Η παρούσα ερευνητική εργασία στοχεύει να αναδείξει τις βασικές παραμέτρους της εξωτερικής πολιτικής και της διπλωματικής δραστηριότητας της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας σε μία κρίσιμη για την επιβίωσή της περίοδο και συγκεκριμένα τις τελευταίες δεκαετίες της ύπαρξής της, οπότε βασικός άξονας των ενεργειών της αποτέλεσε η γεφύρωση του χάσματος και η προσέγγιση με τη Δύση. Συγκεκριμένα, επιχειρήθηκε η μελέτη της περιόδου από τη Σύνοδο της Φερράρας – Φλωρεντίας και ύστερα, όπου διατυπώθηκαν οι όροι για την Ένωση των Εκκλησιών Ρώμης και Κωνσταντινούπολης. Η οθωμανική απειλή και η σταδιακή εξασθένηση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας είχε ως επακόλουθο την εκδήλωση μίας έντονης διπλωματικής δραστηριότητας από μέρους των Παλαιολόγων αυτοκρατόρων, αλλά και την αναδίπλωση της εξωτερικής τους πολιτικής, με κύριο στόχο τη δημιουργία διαύλων επικοινωνίας με τα δυτικά κέντρα εξουσίας. Βασική επιδίωξη της κοσμικής εξουσίας αποτέλεσε ο προσεταιρισμός του Πάπα για την αντιμετώπιση του εξωτερικού κινδύνου, αλλά και των εσωτερικών προβλημάτων που δημιουργούσε η ένταση που επικρατούσε στις σχέσεις Κράτους και Εκκλησίας. Στόχος της μελέτης αυτής, είναι να προσδιορίσει το πλαίσιο εντός του οποίου ασκείτο η ευρύτερη πολιτική του κράτους, τα πραγματικά της όρια, αλλά και τους βασικούς πρωταγωνιστές της περιόδου, που καθόρισαν με τις ενέργειές τους την τύχη της Αυτοκρατορίας.