Ο κινηματογράφος ως αντανάκλαση της πραγματικότητας στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης: η περίπτωση του Θεόδωρου Μαραγκού και της ταινίας «Μάθε παιδί μου γράμματα»

Ο βασικός άξονας της εργασίας κινείται γύρω από τη διασύνδεση του κινηματογράφου με την πραγματικότητα, και την ικανότητα του να την αναπαριστά. Το κάδρο της εργασίας τοποθετείται χρονικά και τοπικά στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης, περίοδο έντονης πολιτικοποίησης η οποία χαρακτηρίζει σε μεγάλο βαθμό και την κινηματογραφική παραγωγή. Σε πρώτο επίπεδο, το πολιτικό κοινωνικό και πολιτισμικό τοπίο της Ελλάδας των πρώτων ετών της μεταπολίτευσης που παρουσιάζεται κατά την πρώτη ενότητα, συσχετίζεται με τα δεδομένα της κινηματογραφικής περιόδου και καταδεικνύεται η αλληλεπίδραση του σινεμά και της κοινωνικής συνθήκης της εποχής. Η κινηματογραφική δημιουργία των χρόνων αυτών αποτελεί σημαντικό αρωγό στην προσπάθεια έκφρασης μιας εναλλακτικής αφήγησης της ιστορίας της χώρας των τελευταίων δεκαετιών που προηγήθηκαν της μεταπολίτευσης. Σε δεύτερο επίπεδο, εξετάζεται και αναλύεται το κινηματογραφικό έργο του Θόδωρου Μαραγκού. Ο σκηνοθέτης γύρισε σημαντικές ταινίες κατά την δεκαετία του 70 στις οποίες παρουσιάζονται με συνέπεια όψεις της ελληνικής πραγματικότητας. Η εργασία περαιτέρω εστιάζει σε μια ταινία, το «Μάθε παιδί μου γράμματα» γυρισμένη στις αρχές της δεκαετίας του 80. Συζητούνται σε μεγαλύτερη έκταση κάποιες από τις θεματικές που αναπτύσσει η ταινία και ελέγχεται το αν αντανακλούν την πραγματικότητα της εποχής, μέσα από την παράθεση στοιχείων που καταδεικνύουν τη σύγκλιση των δύο εικόνων, της πραγματικής και της κινηματογραφικής.