Η θέση και ο ρόλος του ατόμου και η συμβολή του Διεθνούς Δικαίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου στη διεκδίκηση επανορθώσεων για παραβιάσεις του Διεθνούς Ανθρωπιστικού Δικαίου

Η παρούσα Διπλωματική Εργασία εκπονήθηκε κατά το Γ’ και τελευταίο εξάμηνο του Μεταπτυχιακού Προγράμματος του Διεθνούς και Ευρωπαϊκού Δικαίου και Διακυβέρνησης με κατεύθυνση «Διεθνές Δίκαιο και Διπλωματικές Σπουδές» και περιστρέφεται γύρω από το ερώτημα: τι δυνατότητες και προοπτικές έχει το άτομο στην επαύριο της παραβίασης του Διεθνούς Ανθρωπιστικού Δικαίου, κλάδου του Διεθνούς Δικαίου; Η ανάλυση του θέματος γίνεται μέσα από το Διεθνές Ανθρωπιστικό Δίκαιο σε συνδυασμό με την Κρατική Ευθύνη από διεθνώς παράνομες πράξεις και το Διεθνές Δίκαιο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, καθώς ο εν λόγω κλάδος δικαίου, τουλάχιστον σε περιφερειακό επίπεδο, κάνει δεκτή την ατομική προσφυγή. Παρουσιάζονται, ακόμη, σκέψεις και παραδείγματα σχετικά με το ρόλο του ατόμου. Εξετάζεται, επίσης, το ζήτημα της κάμψης της ετεροδικίας, δικονομικό κώλυμα που δεν επιτρέπει στα άτομα την ατομική προσφυγή κατά αλλοδαπού δημοσίου με στόχο την επιδίκαση αποζημίωσης υπέρ ατόμων από παράνομες πράξεις του κράτους. Το ανωτέρο σκεπτικό παρουσιάζεται μέσα από την υπόθεση Γερμανία κατά Ιταλίας, Ελλάδα παρεμβαίνουσα (2012), που απασχόλησε το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης αναφορικά με την παραβίαση του προνομίου της δικαστικής ασυλίας της Γερμανίας από την Ιταλία, καθώς η τελευταία επέτρεψε την κατ’ εξακολούθηση άσκηση αγωγών κατά της Γερμανίας στα εθνικά της δικαστήρια. Η Ελλάδα εύστοχα ζήτησε να παρέμβει στη υπόθεση που εξελισσόταν ενώπιον του Διεθνούς Δικαστηρίου, τονίζοντας τη φύση των δικαιωμάτων και των εννόμων συμφερόντων της. Τέλος, εφόσον απώτερος στόχος και σκοπός είναι η αποφυγή της ατιμωρισίας και η απονομή της δικαιοσύνης, αναμένεται - έστω και η σχετική - κάμψη της ετεροδικίας, όταν γίνεται λόγος για παραβίαση αναγκαστικού δικαίου.