Ζητήματα εφαρμογής του ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης: η αρχή του διττού αξιοποίνου και οι λόγοι άρνησης εκτέλεσης του εντάλματος

Το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης εφαρμόζεται στα πλαίσια της αμοιβαίας αναγνώρισης δικαστικών αποφάσεων, στο πεδίο της δικαστικής συνεργασίας σε ποινικές υποθέσεις (άρθρα 82-86 ΣΛΕΕ) και θεσπίσθηκε με την απόφαση - πλαίσιο 2002/584/ΔΕΥ. Συνιστά έναν θεσμό που εγκολπώνει βαθύτερα την ευρωπαϊκή ιδέα, σε ένα νευραλγικό τομέα όπου η κρατική κυριαρχία μέχρι σήμερα ήταν δεδομένη κι αποκλειστική, όπως αυτός του ποινικού δικαίου. Στην εργασία θα γίνει μια αναφορά στις ιδιαιτερότητες του θεσμού αυτού, καθώς και στην αρχή της αμοιβαίας αναγνώρισης που συνιστά τη βασική αρχή που το διέπει, ενώ θα εξετασθεί επισταμένως η αρχή του διττού αξιοποίνου, η οποία, μολονότι συνιστά γενικό κανόνα στο θεσμό της έκδοσης, στην περίπτωσή μας κάμπτεται για 32 κατηγορίες εγκλημάτων και γι’ αυτό απασχόλησε τόσο τη θεωρία όσο και τη νομολογία. Παράλληλα, επιχειρείται να εξετασθεί η όλη διαδικασία, τόσο από τη μεριά του κράτους έκδοσης του εντάλματος, όσο και από αυτή του κράτους εκτέλεσής του, με ιδιαίτερη έμφαση στους λόγους άρνησης (δυνητικούς και υποχρεωτικούς) και ειδικότερα στην έκδοση ημεδαπών, καθώς και τη θεμελιώδη αρχή ne bis in idem. Τέλος, θα εξετασθούν και ζητήματα μεταφοράς της ανωτέρω απόφασης - πλαίσιο στην ελληνική έννομη τάξη, υπό το πρίσμα του σχετικού νόμου ενσωμάτωσης, του Ν.3251/2004.