Το Άρθρο 51 σε έναν κόσμο που αλλάζει: το φυσικό δικαίωμα της νόμιμης άμυνας σε σχέση με τους μη κρατικούς δρώντες

Στην παρούσα διπλωματική μελέτη κεντρική υπόθεση εργασίας αποτελεί η εξέταση της συσχέτισης του δικαιώματος στη νόμιμη άμυνα με τους μη κρατικούς δρώντες, μία πρακτική που έχει απόκτηση εξαιρετική δυναμική μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001. Πιο συγκεκριμένα, εξετάζονται οι συνέπειες της πρακτικής της στόχευσης μη κρατικών δρώντων μέσω της νόμιμης άμυνας, σχετικά με την αρχή της εδαφικής ακεραιότητας. H σύγχυση αυτών των εννοιών μπορεί να οδηγήσει στην αλλοίωση της αρχής της εδαφικής ακεραιότητας και άρα να προκαλέσει την κατασκευή συμπερασμάτων νομιμοποιητικών του status de facto οντοτήτων. Η μεθοδολογία της εργασίας βασίστηκε στην μελέτη και ανάλυση πρωτογενών και δευτερογενών πηγών, στη νομολογία του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης, σε Ψηφίσματα και Αποφάσεις των Οργάνων των Ηνωμένων Εθνών καθώς και στην κρατική πρακτική και το opinion juris. Η εργασία δομείται λοιπόν σε δύο μέρη, πρώτα θα γίνει εξέταση των πηγών επίκλησης της νόμιμης άμυνας σε σχέση με τους μη κρατικούς δρώντες και σε δεύτερο πλάνο θα αναλυθούν οι συνέπειες αυτής της πρακτικής. Κάθε μέρος επίσης χωρίζεται σε δύο υπό-μέρη. Συμπεραίνεται, ότι η διαδεδομένη πρακτική στόχευσης μη κρατικών δρώντων μέσω νόμιμης άμυνας δημιουργεί μόνο επικίνδυνα προηγούμενα που αποδυναμώνουν τον στόχο του Χάρτη του ΟΗΕ. Μόνο το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ έχει τον ρόλο της προώθησης της καθιέρωσης και της διατήρηση της διεθνούς ειρήνης και καμία οντότητα δεν θα έπρεπε να έχει το προνόμιο να εκμεταλλεύεται το προσωρινό αυτό δικαίωμα της νόμιμης άμυνας για τα συμφέροντα της. Η απαγόρευση της χρήσης βίας αποτελεί εθιμικό δίκαιο και κατά πολλούς «jus cogens». Επομένως, δεν είναι αντίθετο του διεθνούς δικαίου η εξαίρεση του κανόνα να αποκτά διευρυμένη ερμηνεία;