Όψεις του πένθους στο έργο του Jacques Derrida

Με αφετηρία την κεντρική θέση που διατηρεί η θεώρηση του πένθους στη σκέψη του Jacques Derrida, στόχος της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι να εξετάσει την επιμνημόσυνη γραφή, όπως εμφανίζεται στα πολυάριθμα κείμενα μνήμης που δημοσίευσε ο Γάλλος φιλόσοφος για τους απόντες φίλους και συγκαιρινούς του στοχαστές. Ακολουθώντας τη σταθερή μέριμνα του Derrida να εμπλακεί με το λόγο του πένθους ή ακόμα και με το θεσμικό πλαίσιο μιας συγκεκριμένης ρητορικής, η ανά χείρας εργασία συντάσσεται με μια διπλή διαίρεση προκειμένου να τεθούν στον πυρήνα του ενδιαφέροντος οι τρόποι με τους οποίους εμφιλοχωρούν στρατηγικές, πρακτικές και θεματικές της αποδόμησης στις εν λόγω αναγνώσεις. Στο πρώτο μέρος, το σύνολο των προβληματισμών αρθρώνεται στον άξονα της απορίας όπως αναπτύσσεται στον κειμενικό χώρο. Τίθενται περαιτέρω συναφή ζητήματα αναφορικά με τη μεταγλώσσα, τη θέση της παράθεσης ή τη χρήση των εισαγωγικών καθώς και το πρόβλημα της επαναληψιμότητας. Εν συνεχεία, το δεύτερο μέρος προσεγγίζει τις πολλαπλές εκφάνσεις που λαμβάνει ο χαρακτήρας της απεύθυνσης στα κείμενα μνήμης. Επίσης, κατ’ αυτό τον τρόπο, πραγματοποιούνται τρεις παράλληλες αναγνώσεις όπως εκδηλώνονται στα διαφορετικά συμφραζόμενα που οριοθετεί το έργο των εκλιπόντων στοχαστών. Συμπερασματικά, στο πλαίσιο των εν λόγω χειρονομιών εγείρονται συγγενή ερωτήματα και επιχειρούνται συνάψεις με την κομβική θέση που διατηρεί η αυτοβιογραφία στο έργο του Derrida.