Η συμμετοχή των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων στις πολυεθνικές επιχειρήσεις ειρήνης

Οι διακρατικές αμυντικές Συμμαχίες στο πλαίσιο Διεθνών Οργανισμών καθώς οι απειλές διεθνοποιούνται, και πλέον, η εθνική ασφάλεια αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της συλλογικής, διευρύνονται για να περικλείσουν έννοιες όπως «αποτροπή και διαχείριση διεθνών κρίσεων», «επιχειρήσεις σταθεροποίησής και ανοικοδόμησης». Οι παραδοσιακές επιχειρήσεις ειρήνης μετεξελίχθηκαν σε Ενοποιημένες επιχειρήσεις με πολυδιάστατη «Εντολή». Στο κέντρο όλων αυτών των προσπαθειών, όπου η ειρήνη δια πλέκεται με την βιώσιμη ανάπτυξη, συναντούμε την «ανθρώπινη ασφάλεια». Εν μέσω των εξελίξεων του συλλογικού συστήματος ασφάλειας και των διεθνοποιημένων απειλών, η Ελλάδα «επαναπροσδιορίζεται στο χώρο». Η έννοια της άμυνας έχει υποχωρήσει έναντι εκείνης της ασφάλειας, και πλέον το εθνικό συμφέρον δεν περιορίζεται στην εδαφική ακεραιότητα και ανεξαρτησία της χώρας. Η χώρα μας ενισχύει την επιχειρησιακή αποτελεσματικότητα των πολυεθνικών Επιχειρήσεων ειρήνης προσφέροντας διεθνείς εκπαιδευτικές δομές, αξιοποιώντας τη γεωστρατηγική της θέση (προσφέρει για χάρη των Επιχειρήσεων υφιστάμενες στρατιωτικές δομές όπως τα στρατιωτικά νοσοκομεία, λιμένες και αεροδρόμια) προετοιμάζοντας και ενεργοποιώντας επιχειρησιακά Στρατηγεία, συμμετέχοντας σε Σχηματισμούς Μάχης. Η συμμετοχή της χώρας μας στις Πολυεθνικές Επιχειρήσεις ειρήνης απορρέει από ένα σύνολο πολυσχιδών μεταβλητών ενώ η αξιοποίηση των επιχειρησιακών δυνατοτήτων των ελληνικών Αποστολών σε τακτικό επίπεδο, κυρίως συνίσταται σε θέματα «οικοδόμησης» της ειρήνης εντασσόμενα είτε στον επιχειρησιακό σχεδιασμό των πολιτικό-στρατιωτικών επιχειρήσεων είτε ως εθνικές πρωτοβουλίες δράσεις με ανθρωπιστική διάσταση. Η συμμετοχή της χώρας σε πολυεθνικές επιχειρήσεις δεν αποτελεί αυτοσκοπό αλλά αποτελεί, ή δέον να αποτελεί, το επιστέγασμα μιας θεσμοθετημένης συντονισμένης και συνεκτικής προσπάθειάς χάραξης και υλοποίησης του εθνικού συμφέροντος, μεταξύ του ελληνικού συστήματος εξωτερικής και αμυντικής αρμοδιότητας.