Η εξέλιξη του δόγματος του δίκαιου πολέμου από την αρχαιότητα μέχρι τη νεωτερική εποχή

Η ηθική νομιμοποίηση της χρήσης βίας αποτελεί διαχρονική επιδίωξη της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας. Τα ορθά αίτια και τα μέσα διεξαγωγής ενός πολέμου στοιχειοθετούν την δικαιϊκή παράδοση γνωστή ως ‘δίκαιο πόλεμο’. Το συγκεκριμένο πόνημα εξετάζει το δόγμα του δίκαιο πολέμου σε διαφορετικές χωροχρονικές συγκυρίες επιδιώκοντας να διευρύνει την παραδοσιακή ρωμαιο-καθολική αντίληψη με την οποία είναι συνυφασμένο και να αποδείξει την οικουμενική του διάσταση. Η εξέταση λαμβάνει υπόψη την δυτική παράδοση και τους μεγάλους διανοητές που την εξέφρασαν (Πλάτων, Σωκράτης, Κικέρων, Αυγουστίνος, Θωμάς Ακινάτης, Vittoria, Gentili, Grotius) αλλά και τους λοιπούς πολιτισμούς που έχουν καταγίνει με το αντικείμενο σε φιλοσοφικό, θρησκευτικό ή και νομικό επίπεδο. (Αρχαία Αίγυπτος, Ασσυρία, Ιουδαϊσμός, Ισλάμ, Κίνα, Ινδία). Σημεία αναφοράς είναι οι κοινώς αποδεκτές αρχές περί δικαίου χρήσης βίας (jus ab bellum) και του ανθρωπιστικού δικαίου (jus in bello) όπως το εγγενές δικαίωμα της νόμιμης άμυνας και η διάκριση ανάμεσα σε μάχιμο και άμαχο πληθυσμό. \r\nΗ παρουσία αυτής της παράδοσης σε κοινωνίες και εποχές με διαφορετικό νομικό πολιτισμό και περιορισμένη επαφή αναδεικνύει πως οι αρχές που την συναποτελούν έχουν κωδικοποιηθεί στο σύγχρονο διεθνές δίκαιο και διέπουν μια οικουμενική εγγενή αντίληψη περί δικαίου για το πως και υπό ποιες προϋποθέσεις δύναται ο άνθρωπος να προσφύγει στον πόλεμο μέχρι και σήμερα.