Κυπριακό ζήτημα 1948-1964: εξωγενής σκοπιμότητα ή «χαμένες ευκαιρίες»;

Η παρούσα εργασία πραγματεύεται το διαχρονικό ζήτημα του άλυτου προβλήματος της Κύπρου, ενώ προσπαθεί να απαντήσει στο ερώτημα για το ποιος πραγματικά ευθύνεται για την κατάσταση αυτή εξετάζοντας την κρίσιμη χρονική περίοδο μεταξύ του 1948 έως και το 1964. Η περίοδος αυτή καλύπτει τα τελευταία έτη της αποικιακής κυριαρχίας της Κύπρου από την Μεγάλη Βρετανία, τις πρωτοβουλίες της Ελλάδος για την διευθέτηση του κυπριακού ζητήματος εντός του ΟΗΕ και καταλήγει με την ανεξαρτητοποίηση του νησιού, την κλιμάκωση της διακοινοτικής – εθνοτικής βίας και τις εξελίξεις εκείνες που αποτέλεσαν το προοίμιο της γεωγραφικής διχοτόμησης του νησιού. Η εργασία, λοιπόν, χωρίζεται σε τέσσερα κεφάλαια, τα οποία ακολουθώντας γραμμικά το ρου των ιστορικών γεγονότων εντοπίζει και αναφέρει τους διακριτούς παράγοντες εκείνους, εξωγενείς και εσωτερικούς, οι οποίοι επηρέασαν καθοριστικά την εξέλιξη του κυπριακού ζητήματος. Επιπροσθέτως, σε κάθε ένα από τα κεφάλαια της παρούσης αποδίδεται ξεχωριστά το θεωρητικό πλαίσιο και οι αντίστοιχες θεωρητικές ερμηνείες που ανταποκρίνονται στους εν λόγω παράγοντες και στις στρατηγικές τους επιλογές προκειμένου να κατανοηθούν τα κίνητρα, οι σκοπιμότητες, οι στοχεύσεις και οι επιδιώξεις τους. Τέλος, στον επίλογο – συμπεράσματα, παρουσιάζεται συνοπτικά η δράση και οι επιλογές των σημαντικότερων παραγόντων που ενεπλάκησαν ενεργά στις υποθέσεις του κυπριακού ζητήματος και αποδίδεται η ευθύνη της μη διευθέτησης υπό το πρίσμα της επιθυμίας του κυπριακού λαού, ή ορθότερα του υπέρτερης πληθυσμιακά ελληνοκυπριακής κοινότητας της Κύπρου.