Η πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας και ο ρόλος της τοπικής αυτοδιοίκησης: η περίπτωση δύο δομών του δήμου Περιστερίου

Στην παρούσα εργασία εξετάζεται το ζήτημα της ποιότητας της Πρωτοβάθμιας φροντίδας στα πλαίσια της Τοπικής Αυτοδιοίκησης με σημείο αναφοράς την υφιστάμενη οικονομική κρίση που εκδηλώθηκε στην Ελλάδα το 2008. Τα συστήματα υγειονομικής φροντίδας των ευρωπαϊκών χωρών κλονίστηκαν από τις επιβαλλόμενες πολιτικές λιτότητας με αποτέλεσμα να υποβαθμιστεί και ο τομέας πρωτοβάθμιας φροντίδας τους. Σε αντίθεση με τα ευρωπαϊκά κράτη, η Ελλάδα μέσα από μια σειρά νομοθετικών και μεταρρυθμιστικών πολιτικών από την ίδρυση του Ε.Σ.Υ κατά τη δεκαετία του ‘80 δεν έχει καταφέρει ακόμη να δομήσει ένα ολοκληρωμένο και λειτουργικό πρωτοβάθμιο σύστημα φροντίδας. Οι αποσπασματικές ρυθμίσεις που χαρακτηρίζονται από έλλειψη σχεδιασμού, συντονισμού και συνεργασίας δεν έχουν καταφέρει να καλύψουν τις ανάγκες του πληθυσμού τις οποίες διαχρονικά, αλλά σήμερα περισσότερο από ποτέ, καλείται να καλύψει η Τοπική Αυτοδιοίκηση και οι δομές υγείας των δήμων. Ο περιορισμός του διαθέσιμου εισοδήματος και τα υψηλά ποσοστά ανεργίας έχουν αποκλείσει ή περιορίσει την πρόσβαση ενός μέρους της κοινωνίας από την πρωτοβάθμια φροντίδα που αναζητά βοήθεια στις τοπικές δομές υγείας. Ταυτόχρονα, η δευτεροβάθμια περίθαλψη πλήττεται από την περικοπή των δαπανών υγείας από το κράτος που μετατοπίζοντας το πρόβλημα στην Τοπική Αυτοδιοίκηση που προσπαθεί να καλύψει την αυξημένη ζήτηση βασιζόμενη κυρίως στους δικούς της πόρους. Τα παραπάνω, από κοινού με άλλα κριτήρια, φαίνεται να έχουν υποβαθμίσει την ποιότητα των υπηρεσιών τους, όπως καταδεικνύεται και από την εμπειρική έρευνα, καθώς τα στελέχη παρατηρούν αυξημένη ζήτηση για τις υπηρεσίες αλλά οι περιορισμένες δυνατότητες των δομών τους εμποδίζουν να τις καλύψουν εξολοκλήρου.