Υπηρέτριες, βία και εργασία στην μεταπολεμική Αθήνα: η περίπτωση της Σπυριδούλας Ράπτη

Στη διπλωματική εργασία, θα προσπαθήσουμε να ερευνήσουμε ένα φαινόμενο που αποτέλεσε μάστιγα στην μεταεμφυλιακή αστική κοινωνία της Ελλάδας και τα απόνερα του φθάνουν έως και τις μέρες μας. Το φαινόμενο αυτό δεν είναι άλλο από την παιδική ανασφάλιστη εργασία και τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης των ανήλικων στο κλεινόν άστυ. Παιδιά που προέρχονταν συνήθως από τον αγροτικό χώρο και από πολυμελείς οικογένειες, αποχωρίστηκαν σε πολύ τρυφερή ηλικία το κατώφλι της οικογενειακής εστίας και της γονεϊκής θαλπωρής, για να εργαστούν κάτω από αντίξοες συνθήκες και για να μπορέσουν έτσι να εξασφαλίσουν με το πενιχρό τους μεροκάματο την επιβίωσή τους και ενίοτε και της οικογένειας που άφηναν πίσω. Πιο συγκεκριμένα, θα αναφερθούμε στις ανήλικες οικιακές υπηρέτριες, που βρέθηκαν να είναι εσώκλειστες στα διαμερίσματα της ανερχόμενης αστικής μεσαίας τάξης και στη βία, λεκτική όσο και σωματική, ενίοτε, που αντιμετώπιζαν, καθώς και τον ρατσισμό και την περιφρόνηση από τους εργοδότες τους. Αφορμή αυτής της έρευνας, θα σταθεί ένα γεγονός που συντάραξε συθέμελα την ελληνική κοινωνία στα μέσα της δεκαετίας του ’50, το “σιδέρωμα” της μικρής Σπυριδούλας Ράπτη από τα αφεντικά της και τους ασκούς του Αιόλου που άνοιξαν εξ αφορμής αυτού του γεγονότος.