Αμυντική πολιτική, επιτελικός σχεδιασμός και χρηματοδότηση εξοπλισμών στην Ελλάδα προ του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου (1934-1940)

Η διπλωματική εργασία έχει ως στόχο την περιγραφή της αμυντικής πολιτικής της Ελλάδας κατά το προηγηθέν διάστημα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, δίδοντας έμφαση στον επιτελικό σχεδιασμό και τους στόχους που τέθηκαν από την στρατιωτική ηγεσία, και εν τέλει τον βαθμό στον οποίον αυτοί επετεύχθησαν. Η προηγούμενη περίοδος 1923-1933, κατά την οποία οι ελληνικές κυβερνήσεις αποφάσισαν να δώσουν προτεραιότητα στην περίθαλψη και αποκατάσταση των προσφύγων που ήλθαν από την Ανατολική Θράκη και Μικρά Ασία, και γενικώς προσανατολίστηκαν στην οικονομική σταθεροποίηση και ανάκαμψη, είχε ως αποτέλεσμα το χαμηλό επιχειρησιακό επίπεδο στο οποίο κατήλθαν οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις. Μετά την εξέταση των αιτίων πίσω από την απόφαση για έναρξη του επανεξοπλισμού της Ελλάδας μεταξύ 1934-1940, παρουσιάζονται οι μετριοπαθείς στόχοι που είχαν τεθεί από τα στρατιωτικά επιτελεία. Στενά συνδεδεμένη με την οικονομική και εξωτερική διάσταση της κυβερνητικής πολιτικής, η έρευνα παρέχει μια γενική ιδέα για τις παραμέτρους που περιόρισαν την χρηματοδότηση αυτού του στόχου και τις προοπτικές που διανοίχτηκαν μέσω των εμπορικών συμφωνιών συμψηφισμού (Clearing) με την Γερμανία, τους παράγοντες που τελικά δεν επέτρεψαν την πλήρη εκμετάλλευσή τους, την πίεση που άσκησε η ελληνική κυβέρνηση σε Μεγ. Βρετανία και Γαλλία ώστε να παράσχουν εμπορικές πιστώσεις για τον σκοπό αυτόν και τους λόγους για τους οποίος και πάλι δεν κατέστη αυτό δυνατό. Ειδικά εξετάζεται ο κρίσιμος ρόλος που έπαιξε η παραγωγή καπνού στην ελληνική οικονομία, ιδιαίτερα μετά το 1935 και οι στενές εμπορικές σχέσεις που αναπτύχθηκαν με την Γερμανία. Την ίδια στιγμή μια μικρή μόνο ανάμειξη της Ελλάδας στον Ισπανικό Εμφύλιο, δίδει άλλη μια διάσταση του τρόπου με τον οποίο η Ελλάδα επιχείρησε να επωφεληθεί, μέσω της πώλησης και μεταφοράς πολεμικού υλικού στην Ιβηρική χερσόνησο μεταξύ 1936-1939.