Ο Marx μέσα από τους Shakespeare και Goethe: φετιχισμός και φιλοσοφία της ιστορίας

Η διπλωματική μου εργασία, έχοντας ως επίκεντρο τη μαρξική προβληματική του φετιχισμού, επιχειρεί να τοποθετηθεί κριτικά στους κόλπους μιας συζήτησης που αφορά τη διαπλοκή της πολιτικής με την αισθητική∙ για να διατυπωθεί διαφορετικά, το ερώτημά μου αποσκοπούσε να εξετάσει, υπό το πρίσμα των δυνατοτήτων συνεύρεσης και επιμειξίας του λογοτεχνικού με το φιλοσοφικό στοιχείο, το εγχείρημα της κριτικής της πολιτικής οικονομίας ως ταυτόχρονης και ιστορικά προσδιορισμένης διαδικασίας αποδόμησης του πολιτικοοικονομικού πεδίου από το οποίο αφαιρείται, ήτοι ως κινητοποίησης μιας ιστορικής πράξεως που αναγκαία διέρχεται από την προβληματική του φετιχισμού και συνακόλουθα από το φανταστικό, φαντασματικό και φαντασμαγορικό στοιχείο. Έτσι, το αντικείμενο της εργασίας αυτής μπορεί να περιγραφεί και ως μια προσπάθεια ανάδειξης της λογοτεχνίζουσας σκηνοθεσίας από την πλευρά του Marx, καθώς και της αναγκαιότητάς της για τη συγκρότηση του αντικειμένου της κριτικής της πολιτικής οικονομίας. Με άλλα λόγια, αποπειράθηκε να δειχθεί η αδυνατότητα πλήρους ανασυγκρότησης του αντικειμένου της μαρξικής προβληματικής σε αφαίρεση από τους αναδιπλασιασμούς και τις φετιχιστικές τους συνδηλώσεις. Στο μέτρο που αυτοί οι αναδιπλασιασμοί, πέραν του λογικού, φιλοσοφικού τους ρόλου επινοούν και την επιφανειακή, ρητορική λειτουργία του κειμένου ως ενδεικτικού παραδείγματος της γλωσσικής επικοινωνίας, για την οποία ο ίδιος ο Marx ρητά θα μιλήσει ως πνεύματος μολυσμένου από την ύλη, ενδιαφέρθηκα σε μεγάλο μέρος της έκτασης του κειμένου μου για τις δυνατότητες μιας χαρτογράφησης των εκλεκτικών συγγενειών μεταξύ διαφορετικών κι ετερόκλητων κειμένων που αναδεικνύουν σημεία αυτής της μόλυνσης και συγκεκριμένα, ενδιαφέρθηκα για τις εκλεκτικές συγγένειες των μαρξικών κειμένων με τον Άμλετ του Shakespeare και τον Φάουστ του Goethe.