Μετατραυματική ανάπτυξη σε άτομα με καρκίνο: ο ρόλος του στίγματος, των συναισθημάτων, ταυτοτικών παραμέτρων και της πρόθεσης συλλογικής δράσης

Η διάγνωση καρκίνου θεωρείται μια τραυματική εμπειρία όπου το άτομο καλείται να διαχειριστεί το στίγμα που αντιλαμβάνεται σε σχέση με τη νόσο. Ο καρκίνος μπορεί να ιδωθεί ως ένα συμπτωματικό μειονέκτημα που οδηγεί σε επαναπροσδιορισμό της ταυτότητας καθώς το άτομο ξεκινά να αποτελεί μέρος μιας ομάδας όπου η αυτοαναφορά με επικέντρωση στην ασθένεια (καρκινοπαθής ασθενής) ενέχει μια αρνητική όψη ταύτισης ενώ όταν η ταυτότητα προσδιορίζεται με επικέντρωση στην επιβίωση, η αυτοαναφορά ως survivor είναι θετικότερη και λειτουργεί διαφορετικά στην προσαρμογή του ατόμου στον καρκίνο. Στην παρούσα έρευνα, εξετάζεται η μετατραυματική ανάπτυξη μέσα στο πεδίο των διομαδικών σχέσεων, διερευνάται η πρόβλεψή της από το στίγμα, μέσα από τα συναισθήματα, την αίσθηση αποτελεσματικότητας, από διάφορες ταυτοτικές παραμέτρους και από τη συλλογική δράση. Η ταύτιση με την ασθένεια και η ταύτιση με την επιβίωση αποτελούν δύο όψεις της ταυτότητας που μελετήθηκαν παράλληλα με την παράμετρο της διάστασης εαυτού - ομάδας η οποία σε αντιδιαστολή με την ταύτιση με την ενδοομάδα έχει φανεί να ενεργοποιείται υπό συνθήκες ώστε το άτομο να διαχειριστεί ένα μειονέκτημα. Αξιοποιώντας και διευρύνοντας το μοντέλο της κοινωνικής ταυτότητας για τη συλλογική δράση (SIMCA), αφενός ανιχνεύτηκαν διαδρομές «κατασκευής» ταυτότητας και αφετέρου μελετήθηκε μια ατομική και μια συλλογική διαδρομή πρόβλεψης της μετατραυματικής ανάπτυξης οι οποίες εξετάστηκαν συγκριτικά. Τα αποτελέσματα της έρευνας έδειξαν διαφορετικές διαδρομές κατασκευής ταυτότητας σε κάθε συνθήκη, διαφοροποιημένη συμβολή των επιμέρους παραγόντων ενώ η ελπίδα και η ταύτιση με την επιβίωση φάνηκαν να συνεισφέρουν σταθερά θετικά στην πρόβλεψη της συλλογικής δράσης και της μετατραυματικής ανάπτυξης τόσο στην ατομική όσο και στη συλλογική διάσταση.