Το δικαίωμα στην ιδιοκτησία και η προστασία του περιβάλλοντος

Το δικαίωμα της ιδιοκτησίας, είναι ένα από τα πρώτα δικαιώματα που περιέχεται ήδη στο άρθρο 17 της γαλλική διακήρυξης δικαιωμάτων του ανθρώπου του 1789. Το άρθρο 17 παράγραφος 1 του Συντάγματος εγκαθιδρύει την κοινωνική διάσταση της ιδιοκτησίας ορίζοντας ότι: «η ιδιοκτησία τέλει υπό την προστασία του κράτους, τα δικαιώματα όμως που απορρέουν από αυτήν δεν μπορούν να ασκούνται σε βάρος του γενικού συμφέροντος». Βασική προβληματική της παρούσας εργασία καθίσταται η προσπάθεια διάκρισης μεταξύ περιορισμού του δικαιώματος της ιδιοκτησίας και προσβολής αυτού. Το άρθρου 24 του Συντάγματος, που ορίζει την προστασία του περιβάλλοντος, μπορεί να επιβάλλει περιορισμούς ευρύτερους από αυτούς που ορίζει το άρθρο 17 Σ. Σε πάσα περίπτωση, όταν ο περιορισμός του δικαιώματος της ιδιοκτησίας φτάνει μέχρι του σημείου της αδρανοποίησης του δικαιώματος της ιδιοκτησίας, κατά τον προορισμό του, είναι νόμιμη μόνο για λόγους δημοσίου συμφέροντος και πάντα με την πρόβλεψη ειδικού νόμου και ανάλογης αποζημιώσεις. Το άρθρο 24 Σ συνιστά λόγο δημοσίου συμφέροντος. Τέλος, η Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, αφ' ης στιγμής έχει κυρωθεί με νόμο υπερισχύει κάθε αντίθετης διάταξης νόμου, σύμφωνα με το άρθρο 28 παρ.1 Σ. Ως εκ τούτου, το άρθρο ένα του πρώτου πρόσθετου πρωτοκόλλου της ευρωπαϊκής σύμβασης δικαιωμάτων του ανθρώπου, μπορεί, υπό προϋποθέσεις, να εισάγει την υπόθεση στο ευρωπαϊκό δικαστήριο δικαιωμάτων του ανθρώπου, με αποφάσεις αναγκαστικού χαρακτήρα, για τα κράτη-μέλη.