Δίκαιο και πολιτικές για τις θρησκευτικές μειονότητες στο Συμβούλιο της Ευρώπης: η μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης στην Ελλάδα

Η απουσία ενός επίσημου κοινά αποδεκτού ορισμού των μειονοτήτων από τη διεθνή κοινότητα δημιουργεί ταυτόχρονα προνόμια αλλά και εμπόδια στα μέλη των μειονοτικών ομάδων σχετικά με την προστασία των δικαιωμάτων τους. Οι θρησκευτικές μειονότητες, όπως άλλωστε όλες οι μειονότητες, είναι θύματα σοβαρών παραβιάσεων των δικαιωμάτων του ανθρώπου κυρίως λόγω της αντίληψης ότι μπορεί να αποτελέσουν απειλή για την εθνική ηρεμία και ασφάλεια. Στην Ευρωπαϊκή ήπειρο, το Συμβούλιο της Ευρώπης, με μια σειρά συμβάσεων, οργάνων παρακολούθησης καθώς και ένα καλά σεβαστό δικαστήριο, έχει αναπτύξει τον ισχυρότερο μηχανισμό επιβολής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στον κόσμο σήμερα. Εντούτοις, ενώ η ΕΣΔΑ προστατεύει αποτελεσματικά τα ατομικά ανθρώπινα δικαιώματα, υστερεί στην προστασία των δικαιωμάτων των θρησκευτικών μειονοτήτων. Από την άλλη, η Σύμβαση Πλαίσιο, ενώ καλύπτει τυχόν αδυναμίες της ΕΣΔΑ και προσφέρει μεγαλύτερη προστασία σε αυτές τις ομάδες, δεν φαίνεται να διαθέτει αποτελεσματικό μηχανισμό επιβολής αυτών των δικαιωμάτων. Μελετώντας την περίπτωση της Ελλάδας και την προστασία των δικαιωμάτων της μουσουλμανικής μειονότητας στη Θράκη, θα μπορούσαμε να τη χαρακτηρίσουμε ως πρότυπο προστασίας των θρησκευτικών μειονοτήτων χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν προβληματικά σημεία που δυσχεραίνουν την πραγματική ενσωμάτωση της μειονότητας στην ελληνική κοινωνία. Η κυριότερη παραβίαση του ελληνικού κράτους αφορά στην άρνηση της αναγνώρισης στα μέλη της μειονότητας του δικαιώματος του αυτοπροσδιορισμού. Επειδή όμως το διεθνές δίκαιο εξελίσσεται, η Ελλάδα οφείλει να συμμορφωθεί με τα διεθνή και τα ευρωπαϊκά πρότυπα προστασίας των μειονοτήτων και να διαμορφώσει το δίκαιο και τις πολιτικές της προς αυτή την κατεύθυνση.