Πολιτική ιδεολογία και φασιστικές μειονοτικές ομάδες: ο ρόλος της ψυχολογιοποίησης και της απανθρωποποίησης στη διαμειονοτική σύγκρουση αντίπαλων πολιτικών ομάδων

Η έρευνα εξετάζει το συγκρουσιακό πλαίσιο αντίπαλων πολιτικών μειονοτήτων. Κατασκευάζοντας μια πειραματική μικρογραφία της διαμειονοτικής σύγκρουσης, εγχειρηματοποιήθηκαν το Επίπεδο Ριζοσπαστικοποίησης και το Ποσοστό Κοινωνικής Απήχησης μιας κατασκευασμένης φασιστικής μειονότητας. Eξετάστηκαν οι κοινωνιοψυχολογικοί μηχανισμοί της Ψυχολογιοποίησης και της Απανθρωποποίησης σε μέλη αντιφασιστικών οργανώσεων και μη οργανωμένους πολίτες (Ν = 311), εντός μοντελοποιημένων σχέσεων διπλά ρυθμιζόμενων διαμεσολαβήσεων και ρυθμιζόμενων σειριακών διαμεσολαβήσεων. Διερευνήθηκε πειραματικά αν, σε ένα ιδεολογικά συγκρουσιακό πλαίσιο, επαρκεί η πολιτική ταυτότητα και η πολιτική αντιπαράθεση για την κοινωνικοπολιτική ακτιβιστική δράση της αντιφασιστικής μειονότητας ή επιστρατεύονταικοινωνιοψυχολογικές πρακτικές υποβάθμισης του φασιστικού αντιπάλου και ριζοσπαστικοποίησηςτης κοινωνικής σύγκρουσης. Επιβεβαιώθηκε ο διαμεσολαβητικός ρόλος της Ψυχολογιοποίησης και της Ανιμαλιστικής Απανθρωποποίησης στην εμφάνιση Αντιναζιστικών Ακτιβιστικών Προθέσεων, της Ανιμαλιστικής Απανθρωποποίησης στην εμφάνιση Αντισυστημικών Αξιολογήσεων καθώς και η σειριακή διαμεσολάβηση Ψυχολογιοποίησης, Ανιμαλιστικής Απανθρωποποίησης και Αντισυστημικών Αξιολογήσεων στην εμφάνιση Αντιναζιστικών Ριζοσπαστικών Προθέσεων. Εξετάζοντας δύο κοινωνιοψυχολογικές πρακτικές, επενδυμένες με αρνητικό κυρίως πρόσημο, στην περίπτωση μιας μειονότητας μεφασιστικές ιδέες, συμπεραίνεται πως για τους κοινωνικούς δράστες, οι κοινωνιοψυχολογικοί μηχανισμοί λειτουργούν ως εργαλεία που επιστρατεύονται εξίσου και αυθόρμητα, όχι μόνο έναντι πειραματικά τεκμηριωμένων προοδευτικών μειονοτήτων αλλά και ως αντίσταση στο συντηρητισμό φασιστικών μειονοτήτων, αποδεσμευμένες από επιστημολογικές διακρίσεις καλών και κακών πρακτικών. Συνεπώς, οι διαδικασίες πολιτική αντιπαράθεσης, επιρροής και ριζοσπαστικοποίησης εξετάζονται αποδεσμευμένες από ντετερμινιστικά πλαίσια όξυνσης της βίας, επανεστιάζοντας στο ρόλο των κοινωνικών αναπαραστάσεων για την πρόσληψη του πολιτικού αντιπάλου και την ενίσχυση της ριζοσπαστικοποιημένης ακτιβιστικής δράσης.