Η πολιτιστική και η τουριστική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Ο πολιτισμός αποτελεί παραδοσιακά έναν από τους πιο ευαίσθητους τομείς δράσης των εθνικών κρατών, καθώς συνδυάζει την έκφραση ιστορικών καταβολών, κοινωνικοπολιτικών χαρακτηριστικών και θεσμικής μνήμης του κρατικού φαινομένου. Ιδίως όταν πρόκειται για έναν υπερκρατικό θεσμό, όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση, στον οποίο μετέχουν κράτη με ιστορία αιώνων, τα πράγματα γίνονται εξαιρετικά πολύπλοκα. Τα ερωτήματα «τι σημαίνει Ευρώπη;» ή «ποια Ευρώπη θέλουμε;» δεν μπορούν να απαντηθούν, παρά μόνο με την έρευνα και τη συναντίληψη του ιστορικού παρελθόντος. Όχι, όμως, του παρελθόντος των πολέμων, του μίσους και του σκοταδισμού. Αλλά εκείνου των κοινών πολιτιστικών χαρακτηριστικών, του ορθού λόγου, του διαφωτισμού, της δημοκρατίας, του κράτους δικαίου, της ελεύθερης έκφρασης και του σεβασμού της εθνικής ιδιαιτερότητας. Η ιστορία της Ευρώπης είναι η ιστορία μιας ηπείρου που γνωρίζει, παραγνωρίζει και ξαναγνωρίζει τον εαυτό της. Σήμερα, ύστερα από αιώνες κορύφωσης και καταβαράθρωσης του ευρωπαϊκού πνεύματος, το σύγχρονο ενοποιητικό οικοδόμημα αμφισβητείται ξανά και αναζητεί άλλη μία ιστορική αναπνοή. Το μεγάλο ευρωπαϊκό στοίχημα της εποχής δεν είναι απλώς η εμβάθυνση της συνεργασίας. Είναι η υπενθύμιση της αίσθησης του ανήκειν σε μια τεράστια πολιτιστική οικογένεια. Ο στόχος της ανάδειξης, διατήρησης και προβολής προς τα έξω ενός ενιαίου πολιτιστικού τοπίου - πόλου έλξης για εκατομμύρια ανθρώπους από όλο τον κόσμο, θα είναι η σύγχρονη έκφραση της επιτυχίας του εγχειρήματος και ταυτόχρονα το εφαλτήριο συνέχισης της ιστορικής πορείας του. Οι ευρωπαϊκοί λαοί έφτασαν σε σημείο χωρίς επιστροφή, «ξεχνώντας» όσα τους χωρίζουν. Καλούνται τώρα να συνεχίσουν το ιστορικό ταξίδι, «ενθυμούμενοι» όσα πραγματικά τους ενώνουν.