Το Δουργούτι της Κατοχής και της Αντίστασης, 1941-1944

Η διπλωματική εργασία παρουσιάζει την ιστορία και την ταυτότητα του αρμένικου προσφυγικού συνοικισμού στην περιοχή Δουργούτι, στο νοτιοανατολικό άκρο του Δήμου Αθηναίων. Εστιάζει στoυς αγώνες που έδωσαν οι κάτοικοί του, ενάντια στον κατακτητή και τους συνεργάτες τους μέσα από τις γραμμές της αντιστασιακής οργάνωσης ΕΑΜ-ΕΛΑΣ την περίοδο της Κατοχής (1941-1944). Εκθέτει προφορικές μαρτυρίες και αδημοσίευτο υλικό που αναδεικνύουν τις δύσκολες συνθήκες ζωής μέσα σε παράγκες, αλλά και τις μορφές κοινωνικής οργάνωσης (εκκλησίες, σχολεία, σύλλογοι, σωματεία, κ.α.) με τις οποίες διατήρησαν την ταυτότητά τους μέσα στον χρόνο. Στις συνθήκες της Κατοχής τα προβλήματα οξύνθηκαν και ο λιμός θέριζε τους κατοίκους, οι οποίοι αναγκαστικά ενεργοποίησαν δίκτυα αλληλοβοήθειας, προκειμένου να επιβιώσουν. Στη συνέχεια οραματίστηκαν μια άλλη Ελλάδα για την οποία αγωνίστηκαν μέσα από τις γραμμές του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ (Λόχος Δουργουτίου). Οι αγώνες τους όμως ενάντια στον κατακτητή πληρώθηκαν με μεγάλες θυσίες. Κορυφαία είναι οι νεκροί και οι αγνοούμενοι στο Μεγάλο Μπλόκο του Δουργουτίου στις 9 Αυγούστου 1944. Ακολούθησαν νέοι αγώνες στην περίοδο των συγκρούσεων τον Δεκέμβρη του 1944 οι οποίοι δε δικαιώθηκαν και εξαντλημένοι οι περισσότεροι κάτοικοι μετεγκαθίστανται στη Σοβιετική Αρμενία την περίοδο 1946-47 (Νεκχάρτ). To Δουργούτι έκτοτε χάνει τον αρμενικό χαρακτήρα του και ουσιαστικά διαλύεται το 1960.