Ετερότητα και καθαρότητα στον δημόσιο χώρο: κίνδυνος και ασφάλεια στο Πεδίο του Άρεως

Ο χώρος δεν είναι κάτι έξω από την κοινωνία, μια ανεξάρτητη υπόστασηπου μπορεί να οριοθετηθεί. Πρόκειται για μια έννοια που βρίσκεται σε αμφίδρομη σχέση με την κοινωνία· εμπεριέχει τις και εμπεριέχεται στις κοινωνικές σχέσεις. Αντικείμενο της παρούσας εργασίας αποτελεί η ανάδειξη της σχεσιακής διάστασης που μπορεί να εκλάβει ο χώρος ως ένα πλέγμα δυναμικών σχέσεων που απαρτίζει και συνδιαμορφώνει τα ετερογενή στειχεία του. Ο χώρος δεν είναι κάτι κλειστό, σταθερό και προκαθορισμένο, αλλά βρίσκεται σε μια διαδικασία συνεχούς γίγνεσθαι που τον καθιστά ανοιχτό στην εξάρθρωση και την ενδεχομενικότητα. Για το λόγο αυτό χρησιμοποιούμε ως παράδειγμα το Πεδίο του Άρεως, ένα από τα μεγαλύτερα πάρκα της Αθήνας, για να ανακαλύψουμε τις πολλαπλές αφηγήσεις που το συγκροτούν εν αντιθέσει με την κυρίαρχη αφήγηση που αναπαριστά το πάρκο ως έναν επικίνδυνο τόπο, ως γκέτο εγκληματικότητας και παρανομίας, ως μια μιαρή κόλαση στο κέντρο της πόλης. Μέσα από την βιβλιογραφική ιστορική έρευνα και τις διαζώσης αφηγήσεις που ακούστηκαν κατά τη διάρκεια παρατήρησης στο πεδίο έρευνας συντίθεται το πολυδιάστατο τοπίο των ταυτοτήτων που διαμορφώνουν μοναδικά το Πεδίο του Άρεως στον ρου της ιστορίας.