Η ανάγκη για την δημιουργία μιας νέας σχέσης μεταξύ δημόσιας διοίκησης και πολίτη:η μετεξέλιξη του υπαλληλικού κράτους

Σε κάθε ευνομούμενη κοινωνία, η υγιής σχέση μεταξύ των πολιτών και της δημόσιας διοίκησης δεν θα μπορούσε παρά να βασίζεται στην αμοιβαία εμπιστοσύνη των δύο μερών. Η παραπάνω παραδοχή δοκιμάζεται στην περίπτωση του Ελληνικού κράτους, με την σχέση των δύο πλευρών να είναι στα πρόθυρα της ολικής κατάρρευσης. Με βάση την εγχώρια και διεθνή βιβλιογραφία σε συνδυασμό με το γράμμα του Νόμου, όπως αυτός ορίζεται από τις πηγές του, η παρούσα μελέτη αποσκοπεί στην ανάλυση των σχέσεων των Ελλήνων πολιτών με το κράτος τους καθώς και στην αναζήτηση των τρόπων για την βελτίωση της παραπάνω σχέσης Η έννοια της δημόσιας διοίκησης σε μια σύγχρονη κοινωνία σχετίζεται με την διευθέτηση και διαχείριση των υποθέσεων του λαού, κατά τον βέλτιστο δυνατό τρόπο. Η κρατική λειτουργία, προσανατολισμένη στην ικανοποίηση των δημοσίων αναγκών, χρησιμοποιεί την πηγαία εξουσιαστική δύναμη για την εξυπηρέτηση και ικανοποίηση των παραπάνω στόχων. Η δημόσια διοίκηση κατά την έννοια αυτή περιορίζεται από θεμελιώδεις νόμους που διέπουν το σύνολο της διοικητικής δράσης και αναλύονται στην έκταση της διπλωματικής εργασίας σε βάθος. Επίσης γίνεται προσπάθεια προσδιορισμού των διατάξεων που είναι επιτακτικό να μεταβληθούν. Είναι λοιπόν απαραίτητο όσο ποτέ να επαναπροσδιοριστεί η σχέση μεταξύ της Δημόσιας Διοίκησης και των πολιτών. Στα πλαίσια αυτά πραγματοποιείται μια εμπεριστατωμένη ανάλυση του θέματος ξεκινώντας από την διαχρονική ωρίμανση της σχέσης κράτους και πολιτών στην νεοσύστατη Ελληνική κοινωνία. Εξίσου μεγάλη σημασία αποδίδεται στα κενά που δημιουργούνται στο υπάρχων κανονιστικό πλαίσιο και προτείνονται μέτρα για την αλλαγή του κλίματος ατιμωρησίας των δημοσίων υπαλλήλων. Κατά την εξέταση των παθογενειών της δημόσιας διοίκησης ιδιαίτερη σημασία δίνεται στις διαδικασίες της στοχοθεσίας και στην αξιολόγησης, αφού οι παραπάνω αποτελούν μεθοδολογίες – κλειδιά αναφορικά με τον έλεγχο, την υπευθυνότητα και την λογοδοσία των δημοσίων λειτουργών. Και οι δύο διαδικασίες μπορούν αλλά και οφείλουν να παίξουν πρωταγωνιστικό ρόλο στην δημιουργία μιας νέας σχέσης που δεν θα προέλθει μέσω ευχολογίων και μαγικών φίλτρων, αλλά αντίθετα μέσω της κατανόησης της κατάστασης που διανύει η χώρα σήμερα και της επιθυμίας για βελτίωση. Η κατανόηση αποτελεί προαπαιτούμενο για την αναγνώριση της ανάγκης για αλλαγή και την σταδιακή αλλά αποφασιστική μετεξέλιξη του υπαλληλικού κράτους. Εν τέλει εξετάζεται ο τρόπος με τον οποίο η θεωρία του νέου δημόσιου μάνατζμεντ δύναται να αποτελέσει εφαλτήριο για τον εξορθολογισμό λειτουργίας της δημόσιας διοίκησης. Ο κάθε ένας πολίτης έχει την δυνατότητα να αλλάξει πολλά πράγματα κάθε ημέρα της ζωής του, όχι όμως το κράτος του. Κατά μία έννοια λοιπόν αποτελεί μια εξαιρετική επένδυση η προσπάθεια αναθεώρησης της σχέσης μεταξύ πολίτη και δημόσιας διοίκησης, αφού τόσο η ποιότητα ζωής όσο και τα περισσότερα γεγονότα τα οποία διαδραματίζονται στην ζωή κάποιου σχετίζονται με το κράτος στο οποίο ανήκει. Βέβαια το εγχείρημα της μετατροπής της Δημόσιας Διοίκησης από δυνάστη σε εκτελεστή των συμφερόντων των πολιτών είναι αδιαμφισβήτητα ένας δύσκολος στόχος. Την δυσκολία της υλοποίησης του στόχου αυτού προσπαθεί να αμβλύνει η ακόλουθη έρευνα, παραθέτοντας τις δυσλειτουργίες του σημερινού συστήματος και παράλληλα επισημαίνοντας αυτές που χρήζουν αλλαγή.