Το «Νέο Κύμα» ΛΟΑΤΚΙ πολιτικής πραγματικότητας στην Ελλάδα: αυτοπροσδιορισμός, ασφαλής χώρος, κοινότητα

Η παρούσα διπλωματική εργασία πραγματεύεται τον εντοπισμό και τη μελέτη των τρόπων με τους οποίους τα ενεργώς πολιτικά ΛΟΑΤΚ υποκείμενα της Αθήνας δομούν τ(ρ)όπους και χώρους (συν)άρθρωσης και συνάντησης λόγων και υποκειμενικοτήτων. Μέσα από την επισκόπηση της σχετικής εγχώριας και διεθνούς βιβλιογραφίας, καθώς και την άντληση και ανάλυση υλικού από ημι-δομημένες συνεντεύξεις με 8 άτομα της Colour Youth – Κοινότητας LGBTQ Νέων Αθήνας, και άλλων μη-θεσμικών συλλογικοτήτων, η εργασία διερευνά τα πολιτικά εργαλεία της «ταυτότητας», της «ασφάλειας», όπως αυτά αξιοποιούνται στα εθνικά και πολιτισμικά προσδιορισμένα πλαίσια στα οποία αρθρώνονται. Το παραγόμενο υλικό αξιοποιήθηκε χρησιμοποιώντας τη ανάλυση λόγου μέσα από Φουκωϊκή οπτική, ενώ στην ανάλυση χρησιμοποιήθηκε το εργαλείο της αναστοχαστικότητας για τον εντοπισμό των δυναμικών που δημιουργεί η συμμετοχή του συγγραφέα στο κίνημα το οποίο επιχειρεί να μελετήσει. Έμφαση δόθηκε στους όρους «ΛΟΑΤΚ κίνημα/κινηματική υποκειμενικότητα» και «ΛΟΑΤΚ κοινότητα/κοινοτική υποκειμενικότητα», καθώς και στην ποικιλία ατομικών αφηγημάτων που διαφαίνονται εντός του κινήματος σε σχέση με το εργαλείο της ταυτότητας, αλλά και ως προς την ασφάλεια. Η ταυτότητα εντοπίζεται στο κέντρο της κινηματικής δράσης, καθώς ως πολιτικό εργαλείο αναγνωρίζεται ως καθοριστικός παράγοντας της πολιτικής που μπορούν να ασκήσουν τα υποκείμενα. Παρά την αντίληψή της ως χειραφετητική πολιτική, όμως, παρατηρείται μια ουσιοκρατική προσέγγιση στη χρήση της, μετατρέποντάς τη σε εν δυνάμει εργαλείο περαιτέρω (κατα)πίεσης για συμμόρφωση σε κυριαρχικά ταυτοτικά αφηγήματα. Η ασφάλεια αναγνωρίζεται ως μια (κοινωνικά/ιστορικά μεταβλητή) διαδικασία, συνάρθρωση ατομικών αφηγήσεων ασφάλειας που (ανα)παράγονται από τα υποκείμενα σε σχέση με τα ατομικά ταυτοτικά αφηγήματά τους. Οι παρατηρήσεις αυτές υπογραμμίζουν τις δυσκολίες που -ενδέχεται να- αντιμετωπίζουν οι διαθεματικές ταυτότητες εντός του ΛΟΑΤΚ κινήματος, ενώ το υποκείμενο του «Έλληνα γκέι» δημιουργεί ερωτήματα για τη θέση του εντός του εθνικού αφηγήματος.