Το καθεστώς προστασίας των αυτόχθονων: διεθνείς ρυθμίσεις, εθνικές στάσεις και η συμβολη της νομολογίας διεθνών δικαιοδοτικών οργάνων

Η παρούσα εργασία, στοχεύει στη μελέτη του καθεστώτος προστασίας των αυτοχθόνων, καθώς και των αναδυόμενων προκλήσεων που καλείται ν’αντιμετωπίσει.Η ανάλυση επικεντρώθηκε στην ενδελεχή εξέταση της νομολογίας των περιφερειακών δικαιοδοτικών οργάνων καθώς και την πρακτική των κρατών αλλά και οργανισμών όπως η Παγκόσμια Τράπεζα. Σημειώνεται πως η έλλειψη κοινά αποδεκτού ορισμού δεν εμπόδισε τα περιφερειακά όργανα όχι μόνο ν’ εξετάσουν τα δικαιώματα, αντιθέτως τ’ ώθησε στην ανάπτυξη ενός συνόλου χαρακτηριστικών, συνδράμοντας παράλληλα και στη διάκριση απ΄ άλλες ομάδες που χρίζουν προστασίας. Το δικαίωμα στη γη αποτελεί μία ειδοποιό διαφορά τους καθώς κι η αλληλεξάρτηση με τα υπόλοιπα δικαιώματα της ομάδος. Ένα από τα ευρήματα της έρευνας ήταν η καθοριστική συμβολή των περιφερειακών διοικητικών οργάνων, στην προστασία των αυτοχθόνων,όχι μόνο μέσω της διευρυμένης ερμηνείας των δικαιωμάτων αλλά και μέσω των επανορθώσεων. Στην πορεία της έρευνας, προέκυψε επίσης πως στις σύγχρονες προκλήσεις συγκαταλέγεται και το περιβάλλον. Το αξιοσημείωτο,σ’αυτό το σημείο είναι πως τόσο η προστασία του όσο κι η μόλυνση του, αποτελούν εξίσου κινδύνους παραβίασης των δικαιωμάτων τους, εφόσον συχνά τα κράτη χρησιμοποιούν ως πρόφαση την προστασία του περιβάλλοντος για να περιορίσουν τα δικαιώματα των αυτοχθόνων. Παράλληλα η μόλυνση τουπεριβάλλοντος από τις δραστηριότητες εταιρειών, γεννά ενδιαφέροντα ερωτήματα τόσο για το ρόλο των τελευταίων όσο και των κρατών στο σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, με αντιφατικές απαντήσεις να δίνονται από τη θεωρία και την πρακτική. Τέλος, είναι σαφές πως η προστασία των αυτοχθόνων, αν και πολυεπίπεδη σε διεθνές επίπεδο, χρειάζεται να λάβει υπόψιν τις νέες προκλήσεις όπως η κλιματική αλλαγή αλλά και να συμπεριλάβει και τους νέους δρώντες όπως οι εταιρείες, με τη συμμετοχή στη λήψη αποφάσεων των ίδιων των αυτοχθόνων.