Η εθνογραφική φωτογραφία από τη χρήση της στις πρώτες εθνογραφικές επιστημονικές αποστολές έως τις σύγχρονες πρακτικές της

Μέσα από την παρούσα μελέτη εξετάζεται διαχρονικά η χρήση της φωτογραφίας ως επιστημονικού εργαλείου της ανθρωπολογίας/εθνογραφίας. Η χρήση της έγκειται στην αξιοποίηση των εγγενών στη φωτογραφική απεικόνιση ιδιοτήτων (δεικτικότητα, αποσπασματικότητα) μέσα σε διαφορετικό κάθε φορά συγκείμενο. Αυτό το τελευταίο καθορίζεται από τις συμπαραδηλώσεις της Όρασης ως βασικής συνιστώσας της γνώσης σε κάθε φάση εξέλιξης της δυτικής σκέψης. Στόχος της εργασίας είναι να διαφανεί ότι δεν υπάρχει αντικειμενική γνώση και ότι τα επιστημονικά συμπεράσματα είναι και αυτά προϊόν ερμηνείας, μέρος μίας διαδικασίας κατά την οποία ο δυτικός άνθρωπος προσπαθεί να αυτοπροσδιορισθεί. Υπό αυτό το πρίσμα, οι πιο συμβατικές χρήσεις της φωτογραφίας αντιστοιχούν σε μία απόπειρα συγκρότησης του μοντέρνου υποκειμένου μέσω μίας διαλεκτικής αμοιβαίου αποκλεισμού αναφορικά με τον Άλλον. Οι πιο δημιουργικές συνίστανται σε μία προσπάθεια να διευρυνθεί η εικόνα του εαυτού, συμπεριλαμβάνοντας τον Άλλον. Προς αυτήν την κατεύθυνση νοείται η ρευστότητα των ορίων μεταξύ των πεδίων επιστήμης και τέχνης, στο πλαίσιο μίας μεταμοντέρνας κριτικής προσέγγισης. Η παρούσα εργασία δεν αποτελεί εξαντλητικό κατάλογο της παραγωγής της εθνογραφικής φωτογραφίας σε κάθε εποχή, περιορίζεται σε μία ενδεικτική εξέταση των χρήσεων της, με στόχο να διαφανούν τα ως άνω θιγόμενα ζητήματα. Έμμεσα θίγεται και η διάκριση – ως προς τους στόχους και τη θεματολογία – μεταξύ της πρώιμης ανθρωπολογικής επιστήμης και του σύγχρονου κλάδου της οπτικής ανθρωπολογίας/εθνογραφίας.