Ο κόσμος του Φιτσίνο

Οταν η μοντέρνα βιβλιογραφία μιλά για τον Μαρσίλιο Φιτσίνο(1433-1499), αυτόν που στη Φλωρεντία του 15ου αιώνα μετέφρασε στα λατινικά, σχολίασε και εξέδωσε ως σώμα το σύνολο του Πλατωνικού έργου, μιλά δικαίως για έναν λαμπρό (νεο)πλατωνιστή. Κάνει όμως και κάτι παραπάνω, κινούμενη αντίστροφα. Αφηγείται και σχηματίζει τον ίδιο τον λεγόμενο πλατωνισμό της εποχής του γύρω από ρεύματα και πρόσωπα που λίγο πολύ έχουν να κάνουν ή συναντήθηκαν με αυτόν. Αναγεννησιακός πλατωνισμός είναι έτσι για αυτήν ό,τι –κατά την αναγέννηση- μοιάζει ή συνομιλεί με τον Φιτσίνο. Θέση που όχι μόνο θέτει όριο στον αναγεννησιακό πλατωνισμό, ή τον πλατωνισμό σκέτο άλλά μάλλον και στον Πλάτωνα τον ίδιο, που σημαίνει τον Πλάτωνα που διαβάζουμε σήμερα. Αν πλατωνισμός είναι αυτό και όχι το άλλο για το σήμερα τότε και Πλάτωνας είναι αυτό και όχι το άλλο. Την κατανόηση του πώς ο Φιτσίνο καταλαβαίνει τον Πλάτωνα, η εργασία αυτή την προσεγγίζει κατευθείαν μέσω της μετάφρασης και συζήτησης του Σοφιστή του. Το αν αυτό που λέγεται αναγεννησιακός πλατωνισμός μπορεί να εξαντλείται από το ρεύμα του Φιτσίνο και τον ομοίων του, το κείμενο αυτό προσπαθεί να το ελέγξει μέσα από την μετάφραση, την ανάγνωση και την απόπειρα ερμηνείας κειμένων, συγχρονων του Φιτσίνο, λιγότερο μελετημένων και πάντως ποτέ τοποθετημένων στην πλατωνική παράδοση.