Πολιτικές του αυτοσχεδιασμού

Η παρούσα εργασία έχει για θέμα της τον μουσικό αυτοσχεδιασμό και επιχειρεί να αναδείξει τις πολιτικές προεκτάσεις του. Αρχικά η εργασία προσεγγίζει θεωρητικά τον αυτοσχεδιασμό στην απορητική του σχέση με τις έννοιες της φόρμας, της ελευθερίας ή της εμπρόθετης δράσης. Επιχειρεί έπειτα να τον τοποθετήσει σε ένα θεωρητικό διάκενο, να επισημάνει αφενός μια απομάκρυνση από φορμαλιστικές θεωρήσεις της μουσικής πράξης ή από πλαίσια αναπαράστασης, σήμανσης και αναγνώρισης καθορισμένα από τις σχέσεις εξουσίας, και να σκιαγραφήσει, αφετέρου, έναν χώρο μεταξύ κανονιστικών σχηματισμών στον οποίον μπορεί να υπάρξει μια διαφορετικού τύπου αναγνώριση. Αυτή η δυνατότητα ανασήμανσης και εκ νέου αναγνώρισης αποτελεί ένα βασικό ερώτημα που διατρέχει την εργασία· ένα άλλο αφορά τον ρόλο που ο αυτοσχεδιασμός μπορεί να διαδραματίσει στην προσπάθεια των υποκειμένων να διαχειριστούν, μέσω της μουσικής έκφρασης, τις συνθήκες υποκειμενοποίησής τους. Τα παραδείγματα από τα οποία η εργασία αντλεί για να προσεγγίσει αυτά τα ερωτήματα, και να εξετάσει γενικότερα τους τρόπους με τους οποίους ο αυτοσχεδιασμός διαπλέκεται με πολιτικές της φωνής και της μνήμης, είναι δύο: το έργο του Dine Doneff έτσι όπως αυτό συνδιαλέγεται με τη μνήμη των περιθωριοποιήσεων και των αποκλεισμών των σλαβόφωνων κοινοτήτων της βόρειας Ελλάδας· και το παράδειγμα της αφροαμερικανικής αυτοσχεδιαστικής τζαζ, με επίκεντρο το έργο της Matana Roberts, όπου η μαύρη φωνή έχει ιστορικά στραφεί στον αυτοσχεδιασμό για να βρει τρόπους να ακουστεί, μέσα σε ένα πολιτικό και πολιτισμικό συγκείμενο το οποίο συστηματικά προσπαθεί να την ιδιοποιηθεί ή/και να την αποσιωπήσει.