Το παιγνίδι της καταπάτησης: παρατήρηση για τον τρόπο ύπαρξης του νόμου στην Ελλάδα

Σχεδὸν ἀπ᾽ ὅταν ἐπανιδρύθηκε ἡ Ἀθήνα, ἄτομα προσποιοῦνται ὅτι εἶναι ἰδιοκτῆτες, γιὰ νὰ γίνουν, προσποιοῦνται ὅτι τὸ σπίτι τους εἶναι νόμιμο, γιὰ νὰ γίνει. Ἔτσι ἔχουν κτισθεῖ ὁλόκληρες συνοικίες. Τὰ οἰκόπεδα πωλοῦνταν ὑπὸ τὸν ὅρο νὰ οἰκοδομηθοῦν γρήγορα, ὥστε ἡ δικαιοσύνη νὰ βρεθεῖ πρὸ τετελεσμένου καὶ ἐν τέλει ἡ περιοχὴ νὰ μπεῖ στὸ σχέδιο. Τὸ μεμονομένο αὐθαίρετο ἐπίσης νομιμοποιεῖται ἐκ τῶν ὑστέρων. Ἡ μελέτη τοῦ 1993 τῶν Ἴψεν, Χάιντενράιχ καὶ Χτούρη περιγράφει πῶς γίνονται αὐτά.[1] Ὑπάρχει ἐδῶ μιὰ ἔννοια «μπλόφας» μὲ ὀργανικὴ κοινωνικὴ σημασία. Προσποιοῦμαι ὅτι ἔχω κάτι, φέρομαι σὰν νὰ τὸ εἶχα, κι ἔτσι τὸ ἀποκτῶ, ὑποχρεώνω τὴν πολιτεία νὰ μοῦ τὸ δώσει. Ἂς ποῦμε ὅτι πρόκειται γιὰ ἕνα παιγνίδι, τὸ παιγνίδι τῆς καταπάτησης. Δὲν εἶναι περιθωριακὸ φαινόμενο, αὐτὸ τὸ πρωθύστερον χαρακτηρίζει πολλῷ μᾶλλον τὸν τρόπο ὕπαρξης τοῦ νόμου στὴν χώρα. Γι᾽ αὐτὸ ἀξίζει νὰ σταθοῦμε σὲ αὐτό.