Λογοτεχνική δημοσιογραφία: αφηγήσεις από την Ελλάδα της κρίσης

Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι να εξετάσει το φαινόμενο της λογοτεχνικής δημοσιογραφίας σε ένα δείγμα σχολιογραφικών αφηγήσεων από την Ελλάδα της κρίσης. Μετά από μια ματιά στην είδηση ως αφήγηση, στις αφηγηματικές τεχνικές της ειδησεογραφίας και στις αμφίρροπες σχέσεις λογοτεχνίας και δημοσιογραφίας, αναλύεται το φαινόμενο της λεγόμενης «νέας» δημοσιογραφίας στην Ελλάδα από την εμφάνισή της έως σήμερα. Αναζητώντας αφηγήσεις νέας δημοσιογραφίας σε ειδησεογραφικά site και έντυπη ειδησεογραφία, αντλήθηκαν παραδείγματα αφηγήσεων που περιέχουν «νέα δημοσιογραφικά» στοιχεία και επιχειρήθηκε να διαπιστωθεί αν αποτελούν κείμενα «αφηγηματικά» και να εντοπιστούν τυχόν πρωτοτυπίες που παρουσιάζει η αφηγηματική τους δομή -με εργαλείο το αφηγηματικό δομικό μοντέλο του Labov (1972). Οι αφηγήσεις που επιλέχτηκαν έχουν κοινό θέμα την κρίση ως γενική κατάσταση είτε με τη μορφή ορισμένων συμβάντων και αποτελούν προσωπικές αφηγήσεις με έντονο το στοιχείο της αξιολόγησης και της προσωπικής ματιάς. Από την ανάλυση προκύπτει ότι η αφηγηματική δομή πολλών τέτοιων κειμένων είναι ελλιπής και η «αφηγηματικότητα» αμφισβητήσιμη, αντίθετα η αξιολόγηση αποτελεί «δομικό» στοιχείο τέτοιων αφηγήσεων και εκφράζεται με ποικίλους τρόπους· ένας από τους πιο αξιοσημείωτους είναι το σχήμα λόγου της μεταφοράς, που αναλύεται σε επίπεδο εννοιακό για να μελετηθούν πρωτότυπες συνυποδηλώσεις της κρίσης στον σχολιογραφικό λόγο.