Η διαιτησία στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης και η περίπτωση της κεντρικής Μεσογείου μεταξύ Τυνησίας και Λιβύης το 1982

Με ειδική συμφωνία που κοινοποιήθηκε στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης το 1978, ζητήθηκε από αυτό να καθορίσει τις αρχές και κανόνες διεθνούς δικαίου που ίσχυαν για την οριοθέτηση των αντίστοιχων περιοχών της υφαλοκρηπίδας μεταξύ της Τυνησίας και της Λιβύης / Arab Jamahiriya. Το Δικαστήριο, αφού εξέτασε τα επιχειρήματα καθώς και στοιχεία που βασίζονται στη γεωλογία, τη φυσιογραφία και τη βαθυμετρία, βάσει των οποίων κάθε μέρος προσπάθησε να υποστηρίξει τους ισχυρισμούς του για συγκεκριμένες περιοχές του βυθού ως φυσική προέκταση της χερσαίας επικράτειάς του, κατέληξε, σε μια απόφαση της 24ης Φεβρουαρίου 1982, ότι οι δύο χώρες εφάπτονται σε μια κοινή υφαλοκρηπίδα και ότι ως εκ τούτου τα φυσικά κριτήρια δεν βοηθούσαν για τον σκοπό της οριοθέτησης. Συναφώς, έπρεπε να καθοδηγηθεί από τις «αρχές της ευθυδικίας» και από ορισμένους παράγοντες, όπως η ανάγκη εξασφάλισης εύλογου βαθμού αναλογικότητας μεταξύ των εκτάσεων που παραχωρούνται και του μήκους των σχετικών ακτών. Το Δικαστήριο διαπίστωσε ότι η εφαρμογή της μεθόδου της ίσης απόστασης δεν μπορούσε, στις συγκεκριμένες περιστάσεις της υπόθεσης, να οδηγήσει σε δίκαια αποτελέσματα. Όσον αφορά την πορεία που πρέπει να ακολουθήσει η γραμμή οριοθέτησης, διέκρινε δύο τομείς: κοντά στην ακτή, έχοντας λάβει υπόψη κάποια στοιχεία ιστορικών συμφωνιών ως προς τα θαλάσσια σύνορα, θεώρησε ότι η οριοθέτηση θα πρέπει να χαραχθεί με βορειοανατολική κατεύθυνση υπό γωνία 26°, ενώ στην συνέχεια έκρινε ότι η γραμμή οριοθέτησης θα έπρεπε να στραφεί προς τα ανατολικά με γωνία 52° για να ληφθεί υπόψη η αλλαγή κατεύθυνσης της ακτής της Τυνησίας προς τα βόρεια του Κόλπου του Gabes και η ύπαρξη των νησιών Kerkennah, προς τις οποίες αποδόθηκε «μισό αποτέλεσμα». Υφίσταται συσχετισμός με την αντίστοιχη οριοθέτηση της ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας της Ελλάδας όπου προκύπτουν χρήσιμα συμπεράσματα.